Ik was 37 jaar oud, gelukkig getrouwd, net een huis gekocht samen met mijn man en 2 gezonde knappe kinderen. Wat zou ik nog meer willen? Dit was toch het plaatje wat je vanaf kleins af aan is aangepraat wat je zou moeten behalen in het leven? Dit is wat de samenleving voor jou bepaalt, alleen dan ben je geslaagd in het leven.
Ik was op een feestje in Den Haag. Deze stad met mensen die mij nog steeds trekt aangezien ik daar 12 jaar heb gewoond. Ik kon makkelijker aansluiten bij deze mensen. Zij leefden meer hun eigen leven i.p.v. die van wat anderen van hun verwachtten. Ik woonde inmiddels al 7 jaar in het Gooi waar de verwachtingen toch anders waren. Ik was daar al eens eerder weggegaan toen ik 18 jaar was, ik had meer ruimte nodig om mezelf echt te kunnen zijn. Dat kon naar mijn mening niet in dit reservaat.
Ik belandde in een inhoudelijk goed gesprek met een oude bekende van mij. Hij was inmiddels gescheiden. Hij adviseerde mij een mooi boek te lezen om mij te helpen in deze intern onrustige tijd. Wellicht dat het mij sturing kon geven.
Ik begon het boek te lezen en toen ik het uit had wist ik het zeker. Ik wilde niet meer getrouwd zijn! Ik was niet mijn eigen verhaal aan het leven, maar het verhaal van anderen die dit van mij verwachtten. Mijn man was een hele lieve vader, maar ergens gaandeweg waren we elkaar kwijt geraakt in onze behoeftes en plannen voor de toekomst. Hij paste zich teveel aan aan mij, deed veel voor de kinderen, maar ik voelde de aantrekkingskracht voor hem als man wegsijpelen.
Ik ontmoette op een volgend feestje maanden later een meneer die precies dit vuurtje aanwakkerde waar ik op dat moment behoefte aan had. Ik werd gezien, ik mocht zijn wie ik was en alles was mooi. Ik wilde hier in eerste instantie niet aan toe geven, maar kon het ook niet negeren als signaal. Het was al vreemd dat ik hier met mijn gevoel voor open stond. De gesprekken met mijn man werden steeds serieuzer, wij konden niet samen verder. Ik begrijp ook dat ik hem enorm veel verdriet en pijn heb gedaan door voornamelijk mijn keuze en de manier waarop ik misschien te snel mijn gevoel volgde richting die andere man, maar dat kan ik nu niet meer terugdraaien.
Het meest pijnlijke moment in mijn leven vond ik door dit ook te vertellen aan de kinderen. Rens was 7 jaar en Sien was 4 jaar, maar twee huilende kinderen waarbij je alle fundament onder hun voeten vandaan trapt door zo’n mededeling kan ik niemand aanbevelen. Gelukkig hebben mijn man en ik echt ons best gedaan het voor hun zo goed mogelijk te begeleiden, zodat we uiteindelijk allebei in onze eigen omgeving weer de rust konden vinden met de kinderen. Natuurlijk is het niks geworden met de man die mij wakker maakte en waardoor ik deze beslissing wel moest nemen, maar ik voelde me wel meer en meer mijzelf worden. En toen kwam de belangrijkste vraag:
“Als dit mij niet gelukkig maakte… wat dan wel?”
Tinderen met kinderen 