Louis

Ik ben 38 jaar en vrijgezel. Het is even wennen, maar ik moet me aanpassen aan de nieuwe tijd. Contacten leggen en verbreken gaat sneller met media als mobiele telefoons, Facebook, Tinder, Happn…. Wat begon als een grap met mijn buurmannen, begint nu toch wel hilarische gevolgen te krijgen. Sinds vanmorgen heb een match met Louis. Hoe enig, de man is Frans maar leeft in Brazilië. Hij had 2 Franse restaurants, maar had het later alleen nog over 1 food truck. Hij heeft zowaar een food truck staan in Rio ergens op de Olympische spelen. Hij was een paar dagen in Nederland, om inspiratie op te doen. Gek genoeg doen buitenlanders dat alleen in Amsterdam. Normaal gesproken ga ik nooit in op uitnodigingen van buitenlandse Tinderaars, maar wat moest ik anders doen? Ik had tijd, het was mooi weer en soms moet je gewoon ‘ja’ zeggen terwijl alles ‘nee’ schreeuwt.

Het ging eigenlijk al mis op het moment voordat ik vertrok naar Amsterdam. Ik had bedacht om op de scooter te gaan. De snelweg was afgesloten en het was lekker weer. Ik stelde voor hem de Parade te laten zien, want hij wilde inspiratie opdoen. Hij vond dat hij eigenlijk geen kant op kon in Amsterdam, want zijn hotel zat vlakbij het Vondelpark. Of we daar konden afspreken. Gekke gedachte eigenlijk. Natuurlijk rij ik een uur, omdat hij blijkbaar nogal verlegen was buiten zijn comfort zone te treden.

Vlak voor mijn vertrek ontvang ik een berichtje dat hij toch ergens anders naartoe ging. Of ik ook daarheen kon komen. Ik kon hem natuurlijk ook ophalen, want anders moest hij fietsen. Maar toen hij hoorde dat het voor mij een uur rijden was, kon hij ineens niet wachten en ging toch maar fietsen. Zonder te weten wat het was, reed ik naar het Burgerfestival. Ik kon mijn lol niet op! Ik parkeerde mijn scooter keurig bij de ingang. Louis liet me weten via Whatsapp dat ik even een kaartje moest halen van 10 euro. Later begreep ik eigenlijk niet zo goed waarom, want het Burgerfestival is niets anders dan een verzameling van fastfood trucks waar je vervolgens weer moest betalen voor een hamburger. Eenmaal binnen kwam Louis aanlopen. Ik knipperde nog eens goed met mijn ogen. Was dit dezelfde meneer van de foto? Dit moest wel een hele geestige middag worden en ik ging er alles uithalen wat erin zat!

Met moeite haalden we een paar munten voor dranken. Ik probeerde onze allochtoon uit te leggen dat dit zo werkte hier in Nederland, maar hij ging liever eerst zelf op onderzoek uit voordat hij toegaf aan een betaling aan iemand in een hokje. Ik bleef keurig wachten tijdens zijn onderzoek in de rij. Nadat we munten hadden gehaald sloten we aan in de volgende rij van de bar en bestelden een biertje. Louis wilde heel graag ergens zitten maar ergerde zich al direct aan te weinig zitplaatsen. Ik probeerde mijn ‘erger u niet, verwonder u slechts’ te vertalen, maar dat kwam toch minder goed uit de verf.

Eindelijk zaten we ergens en daar kwamen de complimenten. Ik leek jonger dan ik eigenlijk was. Ik zag er atletisch uit. Tussendoor vertelde hij ook trots over zijn sportieve achtergrond, maar ik vrees dat dat slechts bij zijn voorouders was of in een ver verleden, want ik kon dat niet terugzien. Ik zag er beter uit dan de gemiddelde Nederlandse vrouw. Ik begon er net aan te wennen, toen hij ineens weer nieuwe biertjes ging halen en enigszins geïrriteerd terugkwam. Ten eerste duurde het enorm lang voor zijn doen en ten tweede ergerde hij zich aan de chagrijnige mensen die in de rij stonden. Nu was ik al tot de conclusie gekomen dat Louis zelf ook niet echt een feestnummer was, maar dat liet ik maar even in het midden hangen.

Om zijn eerdere complimenten wat krachtiger neer te zetten begon hij me aan te raken. Ik heb absoluut niets tegen lichamelijk contact, maar wel als het ongepast is of daar totaal nog geen aanleiding voor is. Het moet er zeker geestig uit hebben gezien, want ik schoof subtiel mijn stoel naar achteren, waarna hij de achtervolging inzette met zijn stoel. Tijd om weer even een rondje te wandelen vond ik.

De sfeer sloeg om, alhoewel ik het wel vermakelijk vond. Ineens was Louis nog meer geërgerd om het feit dat ik niet mijn planning van de dag wilde aanpassen en hem zijn gang wilde laten gaan. Hij wilde namelijk nog heel graag met zijn vrienden afspreken en mij daarna weer ergens zien voor een drankje. Dit was voor het eerst dat ik dit hoorde, dus trok ik een verbaasd gezicht. Hij negeerde mijn verbazing en begon ineens over ons leeftijdsverschil. Dat moest ook meespelen volgens hem. Ik kon mijn lach amper inhouden en zocht steun bij de tafel naast mij, maar die zaten gebiologeerd te kijken naar hun 3e hamburger van die dag. Ik moest het zelf oplossen…. Alweer!

Ik stelde voor dat hij naar z’n vrienden moest gaan, aangezien hij dat liever wilde op dat moment, maar hij wilde mij niet teleurstellen. Ondanks mijn verklaring dat ik het een zeer vermakelijke middag vond en absoluut niet teleurgesteld was, bleef hij zitten. Inmiddels zat hij zelf ook met een chagrijnig gezicht, maar daar mocht ik absoluut niets over zeggen want ineens had hij een gruwelijke hekel aan mensen met een eigen mening. Ik begon het terrein af te speuren naar de EHBO, want wellicht dat we deze nog nodig zouden hebben voor al zijn persoonlijkheden.

Ik heb de arme man uit zijn lijden verlost en zei dat ik maar eens moest gaan en gooide mijn nog volle bierglas vervolgens in 1x naar achteren. Beduusd liet ik hem achter en ik huppelde nog net niet langs alle diklijvigen van het terrein af. Ik ga snel weer verder in mijn boek ‘Het Rosie Project’ wat gaat over een autistische meneer die aan het daten gaat. Het lijkt mij ZEER ontspannen om op date te gaan met een autist. Rust, regelmaat en reinheid…. Kom maar door!