*Namen zijn wegens privacy redenen gefingeerd.
Ik ging een paar maanden geleden maar weer eens naar het Haagse. Ik had een feestje in een strandtent in Scheveningen en had afgesproken met een vriendin. Er liepen genoeg bekenden rond om mijn tijd even mee door te komen zolang zij er nog niet was. Ik kwam Lisa tegen waarmee ik nog even een oud-Tinderaar mee heb zitten treiteren die avond. Wij werden daardoor beiden uitgenodigd, maar wij waren alweer afgeleid door het echte leven. Ik was zo klaar met dat online gebeuren.
Alberto ken ik nog van toen ik nog in Scheveningen woonde. Hij deed altijd heel erg zijn best bij mij, maar ons leeftijdsverschil was echt belachelijk groot. Volgens mij was het nog strafbaar ook in die tijd? Inmiddels was dat helemaal zo gek niet meer en was het voor mij relatief oud in die periode. We spraken een paar keer af, was eigenlijk best gezellig. Ik hoefde er niet zo nodig een naam aan te geven, maar blijkbaar hebben sommige mensen heel veel behoefte aan duidelijkheid.
Ik was jarig, ik vierde het thuis met wat vrienden wat geheid weer een uit de hand gelopen tafereeltje zou gaan worden. Wellicht kunnen mensen de foto’s nog herinneren die mijn buurman Joop stiekem op Facebook had geplaatst. Alberto had gezegd dat hij ook zou komen. Om 18:00 waren de laatste berichten nog steeds dat hij zou komen. Om 21:00 na zijn training was hij ineens heel moe ofzo en zou niet meer komen en dat hij me snel weer een keer zou zien. Natuurlijk…. De Gin Tonic ging open! Om 00:10 stuurde hij een berichtje of zijn plek al was ingenomen, ik kon dit op meerdere manieren opvatten. Echter hing ik op dat moment met een oranje pruik op, flippers aan ondersteboven in een schoffel te paaldansen, dus kon niet snel genoeg reageren, waardoor Alberto om 00:50 stuurde dat hij een auto had geregeld, maarja…. ik reageerde niet. Dus de laatste stand was: HIJ KWAM NIET. Vervolgens zong Leon nog even een mooi liedje over Den Haag… Hij kan dat zo ijzersterk!
Die week daarop hadden we een geestig telefoongesprek. Ik weet eigenlijk nog steeds niet zo goed waarom Alberto zo boos was op mij, want hij voelde zich enorm in de zeik genomen. Hij had ineens besloten niet opgezadeld te willen zitten met een oudere vrouw met andermans kinderen. Dat was wel een ernstig probleem, want het was wel rijkelijk laat om abortus te overwegen! En daar kwam hij na een maand ineens achter? Dat ik kinderen had van een andere man? Hij was in de tussentijd ook enorm bang voor wat het had kunnen zijn. We hadden nog een telefoongesprek, maar toen noemde hij mij een gefrustreerde 39-jarige moeder van 2 kinderen met enorm veel issues en bagage, vervolgens verbrak hij de verbinding (zal wel een tunnel zijn geweest). Beduusd keek ik naar mijn telefoon en stuurde hem nog een berichtje of hij alsjeblieft mijn boek wilde terugsturen wat ik hem zo goed bedoeld had uitgeleend.
Weken later had ik nog geen boek ontvangen, dus ik ging toch nog eens informeren hoe het daarmee stond. Hij was het aan het lezen! Oke…. goed gedrag moet je belonen heb ik geleerd met kinderen, dus hij mocht het boek uiteraard uitlezen van mij. Wellicht zou hij daar toch wat persoonlijke groei uithalen.
Vorige week had ik ineens enorme behoefte aan mijn boek en stuurde een berichtje via Whatsapp. Verbaasd kwam ik er achter dat hij mij had geblokkeerd op Whatsapp! Oke, kan natuurlijk altijd per ongeluk een keer gebeuren…. of niet? Op Facebook was onze vriendschap ook verbroken, wauw… Ik moest weer even terugdenken aan de beschuldiging van hem aan mijn adres: Gefrusteerd met enorm veel issues en bagage? Dit vroeg om een reactie. Linda die (nog niet) geblokkeerd was door hem stuurde een berichtje of hij het boek wilde retourneren naar mijn adres. Ze kreeg een dikke duim en werd vervolgens ook geblokkeerd. Serieus? Je kon me opvegen….
Een week later viel er een pakketje op de mat. Het was het boek!!! Jammer, want ik had enorm veel zin om naar Den Haag te rijden om mijn boek te ruilen voor een spelletje Mens-Erger-Je-Niet. Aan een klein detail kon ik zien dat het niet mijn boek was, er zat nog een wikkel omheen wat in de winkel erbij verkocht werd. Ik haalde de wikkel eraf en er rolde een kaartje uit met een tekst. Mijn eerste reactie was verheugd dat hij toch nog de moeite had genomen wat liefs op een kaartje te schrijven. Totdat ik het las:
“(8-6-2016) Lief, Hierbij het boek. Ja het is wat kinderachtig geschreven, maar vergis je niet!! De message erachter blijft hetzelfde. Dank als je ‘t boek oppakt – kus Mammie”
Welke onhebbelijke dochter zet zo’n mooi boek nou op Marktplaats die vervolgens wordt gekocht door Alberto om mij eindelijk mijn mond te snoeren? Whahaha…. Ik heb nog wel een onbedwingbare nieuwsgierigheid wat er nou met mijn exemplaar gebeurd is. Ik koop tegenwoordig wel gewoon een boek voor iemand, want van lenen komt huilen…. of was dat nou ruilen?
Tinderen met kinderen 