Het is niet mijn favoriete bezigheid, maar ik ben toch wel een professioneel blauwtjes loper geworden in 2016.
Neem nu bijvoorbeeld de Frits Borrel ergens in het voorjaar. Ik herkende een gezicht en benader de bijhorende persoon en noemde hem Camiel. Dit was op zich niet zo handig, want zo heette de man in kwestie helemaal niet. Ik had m’n hersens er in zijn bijzijn hardop nog even over zitten kraken, maar de situatie was niet meer te redden en ik droop af.
Op een ander feestje bij Roest herkende ik het gezicht weer en wist ik ineens weer waar ik hem van kende! Het was via Inner Circle! Natuurlijk herkende ik zijn kapsones niet vanaf een online profiel, anders had ik een tweede toenadering wel uit mijn hoofd gelaten. Het was Bob (lieve Inner Circle vriendinnen, zoek hem gerust op). Ik moet er even bijzeggen dat ik soms wat hyper kan overkomen, wellicht schrok dit wederom af. Ik raakte even met hem in gesprek en al snel hadden we het over mijn concentratieboog van 3 minuten. Hij haakte hier doodleuk op in door de volgende woorden:
Bob: “Ik heb ook wat moeite met mijn concentratie en was eigenlijk met haar in gesprek, maar toen kwam jij tussendoor. Als je het niet erg vindt ga ik daar even mee verder…”
Zijn oprechtheid werd gewaardeerd, haha…
Ergens op een borrel herkende ik wederom een meneer van Inner Circle, maar met deze had ik welliswaar ‘echt’ online contact gehad. Het was Roelof (ook prima op te zoeken, hij draagt volgens mij zijn sjaal ook ‘s nachts in bed nog). Ik maakte eigenlijk een normaal praatje met hem, dat ik hem herkende van internet en dat ik het leuk vond hem in het echt een keer te ontmoeten. We gingen beiden weer onze eigen weg en eenmaal thuis ontdekte ik het volgende bericht in mijn inbox:
oelof: “Vind je wel leuk hoor… Alleen heb ik geen zin in kinderen… Misschien fijn om te horen voor je… Maar ik ben in ieder geval eerlijk… Misschien niet fijn om te horen bedoel ik.”
Wauw, goed verhaal ook! Volgens mij sloeg Roelof wat stappen over.
Andersom moest ik ook wel eens iemand teleurstellen. Zo had ik ooit na een avondje uit met Jip afgesproken in zijn woonplaats, althans dat dacht ik. Ik werd uitgenodigd op een locatie in het centrum van dit dorp en keek verbaasd naar een donker cafe en vermoedde dat hij daarin zat. Ik belde hem op en hij kwam naar buiten lopen.
Op dat moment kon ik niet kiezen. Zou ik onder m’n stuur zakken en net doen alsof ik er niet was? Of zou ik gewoon doorrijden? Kak, hij zag me al staan omdat ik m’n autolichten nog aan had staan. Een beginnersfoutje, dat moge duidelijk zijn. De vermoeidheid sloeg ineens in en ik stapte schoorvoetend uit. Hij had niet verwacht dat ik echt zou komen. Wat is dat met deze generatie vrijgezellige mannen? Ik zei dat ik eraan kom… Is dat te cryptisch? Ik ging maar snel mee naar binnen en bestelde een spa blauw, want ik moest zo snel mogelijk deze plek weer verlaten. Geïntrigeerd keek ik om me heen. Het was een donkere kroeg met voornamelijk pubers. Jip verontschuldigde zich nog maar eens over zijn kleding, maar dat had echt niet gehoeven. Dat maakte mijn inschattingsfout niet minder erg.
Of die keer dat ik aan de bar stond in Rotterdam tijdens de Vrijdagborrel. Daar kwam een meneer naast me staan die meteen begon te praten. Ik nam aan dat hij het tegen mij had en probeerde nog ongeïnteresseerd de andere kant op te kijken.
Meneer: “Hehe, eindelijk een 25-jarige!! Ik word doodmoe van die eind-dertigers die gescheiden en gefrustreerd zijn!”
Vervolgens startte hij een verhaal over zijn ex waar maar geen eind aan leek te komen. Na enkele minuten informeerde hij toch enigszins empatisch of ik niets wilde zeggen.
Manon: “Ja…. doe maar 4 bier!”
Niet geschoten is altijd mis. Misschien moet ik toch een keer met hagel schieten?
Tinderen met kinderen 