*Sommige namen zijn wegens privacy redenen niet gefingeerd.
Al weken was ik aan het appen met Ice. De eerste 40-jarige met inhoud en humor. We hadden elkaar 1x aan de telefoon gehad, maar daarna gingen we op vakantie en had vooral Ice een heel druk schema. Ik zal eerlijk zijn, het leek mij een zeer leuke meneer en keek dan ook uit naar ons eerste offline momentje. De dag voor onze afspraak zei hij af met een appje (hoe kan het ook anders in deze tijd). Hij was ziek. Ik vind het altijd teleurstellend wanneer iemand niet met een nieuw voorstel komt, maar misschien ben ik verziekt op dat gebied. Twee dagen later informeerde ik voorzichtig hoe het met zijn gesteldheid was en of we een nieuwe afspraak konden maken. Hij was zo druk, het kwam er eigenlijk op neer dat hij pas weken later weer tijd had. Al lachend legde ik mijn telefoon weer weg en deed Ice in het vriesvak.
Een week later had ik een patient die mij vertelde hoe zij haar man had leren kennen. Zij zouden in september een blind date hebben, maar hij had afgezegd. Vanwege een drukke agenda had hij pas in maart weer tijd. Inmiddels zijn ze dus al jaren getrouwd en hebben kinderen. Grappig genoeg moest ik daardoor weer aan Ice denken. Dit klonk hoopvol!
Toen we echter weer wat meer aan het appen waren sloeg de sfeer wat om. Hij verwees naar zijn ‘friend with benefits’ die onlangs ontslag had ingediend, omdat ze zelf verliefd was geworden op een ander. Ice zat omhoog en een nieuwe sollicitatieronde diende zich aan. Of ik interesse had? Wat een wonderlijke keertwending in onze gesprekken. Ik voelde me oprecht niet serieus genomen door deze dwarrel. Hoe erg kan je je vergissen?
Voor het eerst in weken tijd liet ik een klein beetje ware Manon zien (via Whatsapp is dat toch lastig) en zei dat ik me te goed voelde hiervoor. Ik kon niet geloven dat ik weken mijn tijd had geinvesteerd in slechts een online profiel waarvan zijn ware aard zo in de war was. Ik was ernstig teleurgesteld in zijn opstelling. De ijstijd was aangebroken…
Nee, dan weer zo’n talent via Happn: Jasper. Hij wilde heel graag een keer afspreken en durfde zelfs naar mijn huis te komen.
Ik zat ontspannen met vriendin Linda nog even na te genieten van een cappuccino in de tuin als ik Happn even open klikte om haar aan Jasper voor te stellen. Ik verslikte me zowat, volgens de app hadden onze wegen ineens al 5x gekruist ipv 1x vanmiddag en was hij minder dan 100 meter van mij vandaan. Ik had Linda na haar halve cappuccino de deur uitgestuurd, want die jongelui kunnen wel eens erg onzeker worden van een dame…. laat staan twee dames! Die gaan dan gelijk weer met termen als trio’s gooien… Iets te voorbarig.
Na 10 minuten nog geen deurbel. Beduusd pakte ik m’n telefoon er nog maar eens bij en vroeg of hij het niet kon vinden. Wellicht werd hij afgeleid door Pokemon Go en moest hij eerst de buurt Picatu-vrij maken, ik snap dat wel. Maar toen hij er na 30 minuten nog steeds niet was, pakte ik er maar eens een biertje en e-reader bij. De vraag blijft, zal hij dan echt voor m’n deur hebben gestaan terwijl wij in de tuin zaten?
Boris en ik zaten al een tijdje te appen, hadden ook via Facetime al contact gehad. Boris woonde in Utrecht. Hij was afgestudeerd in dierengeneeskunde, sleutelt wat aan motoren en werkt in een dierenpension van zijn vader. Daarnaast was hij fotomodel. Zijn hele manier van communiceren suggereerde maar 1 ding, maar goedgelovig als ik ben wil ik iedereen een kans geven.
We spraken af dat hij mij zou bellen als hij thuis zou zijn.
Warempel, de praatjes werden al minder. Een exact adres kon ik nog niet krijgen. Blijkbaar moest ik wachten op een digitale schatkaart met wat rebussen die ik eerst moest oplossen om tot een bepaald adres te komen. Hij moest eerst nog een motorpak ophalen ergens. Nu ben ik niet vies van een man in pak, maar dit vond ik best overdreven voor een avondje uit. Had niet gehoeven en zonde van mijn tijd, want ik had deze avond graag nog even willen sporten. Om 21.30 kreeg ik vervolgens het bericht dat hij een band moest vervangen. Whaha….. Serieus? Nee? Echt? De volgende dag sloot hij het hele debacel tevreden af met de mededeling dat hij in slaap was gevallen op de bank. Wat is dat? Heeft de jeugd geen bed meer waarin ze kunnen slapen?
Het lijkt alsof ik een bruisend online datingtijdperk heb meegemaakt het afgelopen half jaar, maar als je er vanuit gaat dat de helft niet achter hun online profiel van Tinder, Happn of Inner Circle vandaan durft te komen, omdat real life te griezelig is, valt dat in mijn ogen alles mee. Ik verlang wel eens terug naar het Nokia 3310 tijdperk waarin je wel een mobiele telefoon had waarop je alleen smsjes kon ontvangen en mee kon bellen. Toen werd er nog wel eens gebeld! Inmiddels liggen onze smartphones prominent midden op tafel in een restaurant. De 3310 lag nooit op je nachtkastje, maar tegenwoordig weet je maar nooit wie je midden in de nacht wakker gaat houden met dronken zinloos stoer gewauwel. En hoe heerlijk was het toen je nog niet al die gefilterde foto’s kreeg van ideale vastgelegde momenten om aan te tonen hoe gelukkig iemand is.
Back to real life. Wie gaat er mee een drankje doen?
Tinderen met kinderen 