We gingen met een groepje vrienden bootje varen in Utrecht. Het aantal aanmeldingen deze keer was wat aan de lage kant dus had ik m’n Inner Circle contact Roger gevraagd of hij zijn bootje wilde varen. We hadden al een paar weken contact en hij kon leuk pianospelen. Ik werd daar wel door geraakt en ging sindsdien weer meer pianomuziek luisteren en stimuleerde zoonlief wat meer te oefenen met zijn pianospel.
Op de dag zelf was het mooi weer, de wijn werd goed genuttigd en rond 17:00 werd de boot weer afgemeerd. Met een kleinere groep gingen we nog een hapje eten en de schipper Roger sloot aan met zijn vriend Rob. De vriend van Roger had een duidelijk uitgesproken mening en wilde deze graag ventileren. Blijkbaar is het een hype onder jongeren om te shockeren qua teksten, maar wij waren niet echt onder de indruk.
Na het eten gingen Roger en ik nog even de hort op en liet ik na een paar biertjes in Café De Rat m’n eigen getekende ontwerp van een rat achter liet boven de kassa bij onze bardame Katinka. Ik miste zowaar bewust nu zelf een keer de laatste bus en was die nacht genoodzaakt in Utrecht te blijven slapen.
Tien dagen later kreeg ik een verrassend berichtje van Roger. Een foto van een ring met de vraag of deze van mij was. Ik had werkelijk het hele huis al overhoop gehaald, want kon hem nergens vinden, maar natuurlijk lag hij daar. Dit was me nog nooit overkomen…
Ik heb Roger even gevraagd wanneer ik m’n ring terug kan verwachten. Mogelijke antwoorden waren naar mijn idee:
a) ik doe het vandaag/morgen/overmorgen op de post,
b) zal ik het langs komen brengen… ‘gezellig’…
c) kom maar halen… ‘gezellig’….
Hij ging duidelijk voor het gemak en koos de laatste optie, dus na de agenda’s met moeite passend te krijgen hadden we eindelijk een afspraak staan. Hij had onze tijd al wel dichtgetimmerd door om 21.00 met een volgende patiënt af te spreken, maar dat was prima. Ik zou voor die tijd allang weg zijn. Ik was eigenlijk van plan om alleen m’n ring op te halen en door te rijden naar huis, maar toen ik eenmaal in Utrecht was besloot ik toch maar even op een terrasje te zitten en een biertje te nuttigen.
Ik streek neer bij de Colour Kitchen en verbaasde me samen met mijn buurman Ernst over het personeel. Later begrepen wij dat het personeel met een bepaald doel was aangenomen daar: Mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt een nieuwe kans geven! Wij waren begripvol…. Ernst was ook fysiotherapeut en we raakten aan de praat. Roger was later dan verwacht, maar ik had een leuk vermakelijk gesprek.
Roger kwam erbij en ik kreeg 1 kus op m’n wang. Ik wilde de gebruikelijke 3-fase-kus geven, maar dat was niet Utrechts. Het niveau van het gesprek daalde al snel. Ik kan me normaal gesproken goed aanpassen, maar ik had deze avond duidelijk nog te weinig gedronken. Ik verbaasde me hoe zo’n intelligente en grappige jongen zich er zo makkelijk vanaf maakte. Hij was bijna bot. Ik zou bijna denken dat hij het expres deed om mij te shockeren. Ik ben echter niet snel onder de indruk en goed met pubers.
Ernst aan de tafel naast ons ging afrekenen en zei: “Succes vanavond!” Zat daar nu echt een betekenis achter? Ik vermoedde van wel…
We haalden een hamburger en aten het op aan de gracht. Daarna sloten we het geheel af op een terrasje en dronken nog 1 drankje. Hij vluchtte van het bankje om aan de andere kant van de tafel plaats te nemen. Hij deed braaf een cappuccino. Ineens vroeg hij zich iets af. Hoe zou hij mij voorstellen als hij bekenden tegen zou komen? Mijn date? Iemand van Inner Circle? Of mijn stagebegeleider? Ik vroeg me direct af voor welk vak… Hij zei: “Want wat moet zo’n jonge god met zo’n ouwe taart?” Natuurlijk was dit weer zo’n uitspraak om te shockeren, maar ik negeerde wederom slecht gedrag. Ik stelde voor: “Misschien gewoon als Manon?” Alsof hij zich schaamde!!! Ik zei: “Laten we het iemand vragen.” De ober zei wijselijk niks. Het meisje naast ons begon te lachen. Zij vroeg zich wel af hoe het zat. Haha… Schatte mij op 32 jaar, maar Roger op 20. Ik voegde er maar direct aan toe dat ze hem mocht hebben, hij was beschikbaar.
Op de terugweg moest hij nog even laten zien dat hij toch echt de koning was als het ging om ver kunnen spugen. Indrukwekkend… Ik weet niet wat je ermee kunt bereiken, maar ik moest gek genoeg even aan die scene van Jiskefet denken waarbij de Lullo’s gingen opscheppen wie er een volwassen man van z’n brommer kon spuiten. Wauw! Op die dag zag ik nog een post voorbij zien komen op Facebook van Darum: “Ik ben niet kinderachtig. Ik blijf mijn hele leven gewoon onvolwassen.” In verband met gebrek aan stickers, heb ik hem deze maar even doorgestuurd.
Bij het afscheid stuurde Roger aan op een 3-fase-kus, maar ik herinnerde hem er even aan dat dat in Utrecht niet wenselijk was.
Ik stapte in de auto, zette een lekker pianomuziekje op van Yiruma en dacht, die zien we nooit meer terug. Ik vond het oprecht jammer, want wist zeker dat ik nog geen 10% heb gezien van Roger, maar als iemand niet meer wil laten zien is dat ook oké. Roger, bedankt dat je me weer hebt laten genieten van de piano en Utrecht hebt laten zien…
Tinderen met kinderen 