De Blaricumse Kermis

Na mijn optreden in Utrecht waarbij ik duidelijk iets te diep in het glaasje had gekeken, had ik besloten tijdens de Blaricumse Kermis mij aan de fiets-norm te houden. Annette ging gezellig met me mee en zou blijven slapen. Joop en Sytske meldden zich ook keurig op tijd, maar wij waren natuurlijk nog niet klaar. Make-up opdoen met blikjes cola onder je arm, om het zweten tegen te gaan op de tropenetage van mijn woning, was een uitstekende oplossing, maar vertraagde de boel wel. Na een half uur vertrokken we alsnog, althans…. vanuit huis! Linda was inmiddels ook aangesloten bij de Bende van Ellende. We kwamen er buiten achter dat we een fiets misten. Uiteindelijk met loze beloftes goed voor zijn fiets te zorgen, mocht ik buurman Jasper zijn fiets meenemen. We konden gaan!

Op de heenweg was het een zalige fiets. Ik ging snel, ik koelde lekker af en het kostte me amper moeite om te trappen. Ik ging lekker, wisselde bier af met spa blauw. Even langs de Red Sun waar we nog meer vrienden aantroffen, maar snel terug naar Moeke Spijkstra. Oh wat erg… we hadden nog heel veel munten! Opmaken dus… met in iedere hand een gin-tonic huppelden we toen nog naar Moeke Spijkstra. Daar sloten we weer aan bij Joop en Sytske, die volledig opgingen in het matige muzikale feestgedruis. Een dwaas riep vanaf een meter of 3 dat hij me ging toevoegen op Tinder. Ik wenste hem veel succes… Ik vond het eigenlijk wel mooi geweest, de gin-tonics zakten naar mijn benen, maar Joop en Sytske wilden nog even langs de Ouwe Tak. We gaan!

Bij de Ouwe Tak kwamen we weer wat nieuwe gezichten tegen. Linda had duidelijk nog wat wroeging om een eerdere actie maanden geleden van mij en duwde me bij een Patrick in z’n armen. Hij had een aangenaam gezicht, maar de teksten die eruit kwamen waren alles behalve boeiend. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik z’n klederdracht ook niet tijdig beoordeeld had, want de rest van de avond hadden Sytske, Annette en Linda het alleen nog maar over Superman. Blijkbaar had hij een soort cape als vest? Ik vond het een onduidelijk attribuut en negeerde het. Toen hij weer een poging deed om een zin af te maken (vermoedelijk een pilletje teveel) onderbrak ik hem direct en zei dat we nog beter konden zoenen dan te wachten totdat hij een keer wat interessants ging vertellen. Er was niets mis met z’n gehoor…

Tijd om naar huis te gaan. Met de bladblazer werden we gezamenlijk richting Moeke geblazen waar de fietsen stonden en ik zag ineens een bekend gezicht dichterbij komen. Guy… Interessante meneer die mij een paar dagen daarvoor via Whatapp al werd verkocht door een vriendin: “NON, er is hier een onwijs leuke gast op dit partijtje. Echt iets voor jou!” Ik was echter via Happn al aan z’n broer uitgehuwelijkt en dat moest hij dan nog even benoemen…

Guy: “He…. Manon van Sjors!”

Manon: “Nou….. om nou gelijk in termen van bezit te praten, dat vind ik nogal overdreven. Ik reageer prima op alleen Manon…”

De rest van het gesprek kan ik me niet meer goed voor de geest halen. Ik weet alleen nog dat ik Guy toch enigszins gebruikte om op de been te blijven. We moesten echt gaan, dit optreden stond niet goed op mijn CV.

Eindelijk waren we bij de fietsen. Ik keek vol zelfvertrouwen naar de herenfiets van Jasper en stapte op. Ik weet nog, linkervoet op linkerpedaal, rechterbeen er overheen. Maar ipv gelijk een vaartje te maken tijdens het opstappen (door de pedaal op 1/4 te zetten), zette ik mijn rechtervoet op de pedaal en viel in stilstand om naar links. Tijdens mijn tweede poging maakte ik dezelfde fout, maar viel naar rechts. Mijn vrienden wilden mijn fiets afpakken en uit angst dat ik moest lopen kon ik ineens wel goed opstappen en wegfietsen.

Na een stukje fietsen, want als ik vooruit ging ging het goed, besloot ik te stoppen. Na een correcte stop onder een lantaarn na de hei met koeien ging ik even wachten op de rest van het ook dronken gezelschap. Ik kreeg een berichtje van Guy via Messenger, hij maakte zich ongerust over hoe ik thuis kwam blijkbaar. Wat een lieve jongen, zeg. Op de achtergrond hoorde ik mijn vrienden mijn naam roepen op de hei tussen de koeien. Ze dachten me te zien tussen de koeien… Natuurlijk! Wel leuk idee voor volgende keer trouwens…

Tijdens het laatste stukje fietsen ging het nog 1x mis en de rotzakken hadden mijn fiets afgepakt. Ik moest op m’n eigen fiets naar huis. Dagen later ging ik hardlopen over hetzelfde fietspad en zag een enorm gat in de weg zitten. Het is nog onbekend of dit de oorzaak of het gevolg was van mijn klapper…

De volgende ochtend dook ik eerst maar eens onder de douche om mezelf een beetje op te peppen. Daar kwam ik er pas achter dat ik het deze avond toch wat bont (en blauw) had gemaakt. De score was 2 open elleboogjes, een knietje aan gort, een blauwe plek op mijn rechterheup wat de contouren van Groenland kreeg na 5 dagen… We hadden in de Blaricumse Kermis groepsapp nog genoeg stof tot grappen voor een dag of 10. Het fiets debacle van Joop van vorig jaar werd spontaan vergeten…

Schoorvoetend moest ik de fiets van Jasper nog terugbrengen. Jasper keek een keer vluchtig naar zijn stalen ros en zei dat hij echt het verschil niet meer zag tussen de oude en nieuwe gebruikerssporen. Wat een geluk…. maar ik ga NOOIT meer op een geleende fiets naar de kermis.