Effort

*Namen zijn wegens privacy redenen gefingeerd.

Toen ik vroeger vrijgezellig was in het Haagse leventje hield ik me al niet aan de onuitgesproken regels. Niet meteen en dag later bellen, later sms-en en weer later appen. Ik hou niet van dat soort beperkingen en belemmeringen, ik wil gewoon m’n gevoel kunnen volgen en doen waar ik zin in heb, zonder dat het een ander schaadt. Ik vind het leuk om iemand te verwennen, een goed gevoel te geven. Dat dat misschien niet helemaal in balans is begint me steeds vaker op te vallen.

Ik heb er absoluut geen moeite mee mijn best te doen voor iemand. Ik vind het ook niet lastig om mijn gevoelens uit te spreken. Ik vind het leuk om iemand een goed gevoel te geven, maar werd er onlangs toch weer even op gewezen door een goede vriendin waar de schoen wringt.

“Jij geeft al voordat de ander iets vraagt…”

Een paar weken geleden stond na zo’n periode van geven ineens Guy in mijn woonkamer. Ik was al verbaasd dat hij over mijn hoge drempel kon, maar hij was geblesseerd en dan komt de fysio toch in mij naar boven. Het liefste wilde hij dat ik een huisbezoekje kwam doen, maar daar begon ik echt niet aan. Ik wilde ook nog hardlopen, dus of ik even wat harder kon hollen… want hij moest ook nog uit die avond. Eenmaal fris en fruitig gedoucht deed ik de deur voor hem open. Binnen 3 minuten zei ik maar dat hij z’n broek uit kon doen en hij keek me glazig aan. “Je had toch pijn aan je heup? Denk je dat ik röntgenogen heb?” Ik gaf een knap staaltje fysio weg om 22.15 uur op zaterdagavond, ik had natuurlijk ook kunnen Netflixen. Daarna volgde weer een periode vergelijkbaar met de ijstijd…

Of de man die probeert te stoppen met roken. Ik heb me laten vertellen dat dat heel zwaar is. Hij was enthousiast na een paar dagen dat zijn smaak weer terugkwam, dus ik stelde voor om als motivatie en beloning voor hem te koken. Ik haalde de allerlekkerste chocolaatjes die er bestaan om de smaakpapillen sowieso een keer te triggeren. Echter zag hij af van mijn optreden, want hij moest nog een hoop doen. Hij kon wel de hele avond appjes versturen tijdens zijn schoonmaakwerkzaamheden…

De volgende dag werd ik uitgenodigd om IPA’s te komen drinken bij hem en ik zette mijn trots opzij en nam het restant chocolaatjes mee. Hij bleek slecht voorbereid te zijn en had 2 IPA’s in huis gehaald. Ik gooide het op een inschattingsfoutje. De volgende keer gooi ik nog wat Thai Thai biertjes in m’n scooter…

Toen hij een dag later op de app toegaf dat hij weer had gerookt, vond ik dat sneu voor hem. Zijn vrienden hadden hem verleid met die gorigheid. Jammer, maar dat betekende toch echt dat ik die chocolaatjes terugwilde. Dat was niet meer mogelijk, want hij had ze al gevoerd aan die verraders! Ik nam chocolaatjes mee voor hem, een lief gebaar en vervolgens werd het door gepasst naar derden? Als ik lingerie van iemand krijg leen ik dat de day after toch ook niet uit aan mijn moeder? Ik vroeg nog of hij het op prijs stelde als ik langs kwam aangezien hij zich er toch rottig onder voelde, zette mijn eigen gevoel even opzij, maar hij had al een avondprogramma. Het voelde alsof iemand bovenop het doosje waardevolle chocolaatjes was gaan zitten met al zijn lompheid.

Om maar te zwijgen over al die keren dat ik heb zitten wachten en iemand niet kwam opdagen, banden moest verwisselen of gewoonweg in slaap is gevallen. Dat wordt ook wel narcoleptie genoemd…. is sinds die Mexicaanse griep periode met bijhorende injectie duidelijk enorm toegenomen in aantal gevallen.

Ik dacht terug aan de eerste man na Barry. Hij nam me overal mee naartoe, ik liet hem dingen zien die hij niet kende. We verruimden elkaars wereld, puur omdat we beiden nieuwsgierig waren naar elkaars interesses. Hij deed wel zijn best voor mij, een uitstervend ras.

Graag of niet. Effort, inspanning, focus…

Ik begon aan mijzelf te twijfelen en moest denken aan het woord ‘claimers’ die een ander vriendje van mij vaak gebruikt als vrouwen gelijk van alles willen. Nee toch…? Mijn vriendin had echt het juiste antwoord: jij geeft al voordat de ander iets vraagt. Ik moet mezelf dus leren dat ik pas antwoord geef nadat de vraag is gesteld. Ik praatte altijd al voor m’n beurt. Dat ik dat op m’n 38e pas echt ging snappen is onbegrijpelijk. Nooit te oud om te leren…