Al is de leugen nog zo snel

Wat is dat met leugens? Waarom liegen mensen zoveel als het gaat om dichterbij elkaar te komen? Of het nou fysiek of psychisch is…. of het psychische gebruiken voor het fysieke? Ik vraag me serieus af wat het voor zin heeft je anders voor te doen dan je echt ben, dan wel expres, dan wel per ongeluk.

Zo kreeg ik laatst ineens te horen dat iemand met wie ik wel goed contact dacht te hebben, na 4 jaar ineens weer contact had met zijn dochter. Hoe kun je in onze gesprekken niet één keer benoemen dat je naast je dochter waar je het vaak genoeg over hebt, er nog een kind van je rondloopt? Heette ze Rapunzel en was ze verstopt in een hoge toren? Ik hou hier gewoon niet zo van…. vertel gewoon het hele verhaal. Als ik sprookjes en fictie wil horen, ga ik wel de Bouquetreeks lezen…

Of de jongeman die de ene dag beweerde dat er absoluut niks meer speelde tussen hem en zijn ex-vriendin, maar dat ik er notabene viavia achter moest komen dat hij in een comateuse toestand toch de volgende nacht had doorgebracht bij z’n ex. Blijkbaar had hij midden in die nacht nog wel een helder momentje om mij een lieflijk appje te sturen, maar zoals ik de volgende ochtend al vermoedde was hij of lam of lustig. Na confrontatie kon hij zich inderdaad nog wel herinneren dat hij daar de volgende ochtend wakker was geworden, maar verder wist hij er niets meer van. Als je het al doet met je ex terwijl je er naar eigen zeggen niets meer voor voelde, geniet dan in ieder geval nog van je samenzijn, alhoewel hij zichzelf afvroeg of hij nog wel in staat was voor enige activiteiten (wat ik dan weer uit eigen ervaring kon beamen…). Het was wel duidelijk, he’s just not that into you. Wat jammer was, want ik was wel geraakt door hem…

Ik vond het zonde dat deze meneer zichzelf zo kwijt was. Na het debacle van mijn favoriete boek uitlenen, had ik besloten hem datzelfde boek kado te doen. Het leek me echt iets voor hem en dat vond hij zelf ook na het lezen van de eerste pagina. Toch had hij besloten zichzelf maanden later pas te gaan zoeken en vinden in het buitenland en dan het boek verder te gaan lezen. Raar dat je daarvoor helemaal naar de andere kant van de wereld moet, terwijl hier het meeste van jezelf is zou je zeggen… Kortom, het boek niet uitlenen en niet geven. Ik zal de volgende keer een Bol.com-link doorsturen.

Na maanden offline keek ik weer eens op Tinder. Ik had een match met een traumachirurg in opleiding uit Den Haag waarmee ik niet gelinkt was via gemeenschappelijke vrienden. Hij was intelligent, zag er goed uit, was ondeugend, sportief, veel overeenkomsten, goede humor, leek integer, kon heel positief zijn, maar misschien ook zorgwekkend.

Eenmaal bij mij thuis keek hij gretig naar mijn fruitschaal. Hij vroeg keurig om een kiwi, maar ik hoefde deze niet te schillen. Nou had hij natuurlijk de leeftijd om dat inmiddels zelf te regelen, dat weet ik wel… maar voor ik het wist had hij dat harige dingetje met huid en haar al naar binnengewerkt met de uitleg dat dat prima kon. En hij kon het weten, want hij had bijna altijd gelijk. Wauw, ik had met een wandelende encyclopedie te maken! Ik werd er later op gewezen dat het volgens de Margriet ook echt zo was: http://www.margriet.nl/fitengezond/…. Wel leuk dat er dus ook mannen zijn die de Margriet lezen…

Het was overigens wel een natuurtalent in van alles en nog wat. Zo hakte ik met grof geweld een limoen in 9 delen, puur functioneel, maar dat moest volgens de traumachirurg in opleiding met meer gevoel. Zo stoer als dat hij eerder de kiwi wegwerkte, zo verfijnd sneed hij met beleid de limoen in stukjes. Hij was inderdaad heel goed met een mes! Hij had ook wel iets weg van Dexter had ik al gezien, waardoor ik zijn gegevens zonder zijn medeweten vooraf had doorgegeven aan mijn beste vriendinnen…. mocht ik de volgende dag in stukjes gehakt in folie in de tuin liggen… Leek mij niet geheel onverstandig, zeker niet na dit schouwspel.
De dagen voorafgaande aan ons samenzijn werden de hele dag gevuld met appjes, telefonisch contact en facetimen. De dag na ons intermezzo liet ik weten dat ik het gezellig en leuk vond. Ik weiger me te houden aan de dating etiquette dat je eerst dagen iemand moet negeren om te laten weten dat je de ander interessant vindt. Ik heb daar nooit iets van begrepen. Maar toen ik alleen beleefde reacties kreeg was het me alweer duidelijk: he’s just not that into you! En dan neem je de avond nog eens door en kom je er achter dat deze meneer totaal geen interesse heeft getoond in mij als persoon. Hij weet niets over mijn werk, mijn kinderen, mijn hobby’s, waar ik ben opgegroeid, waar ik heb gewoond, hoe mijn familie eruit ziet, etc. Er was genoeg gesprekstof, blijkbaar hebben we de hele avond over hem gepraat of gelijke meningen besproken, maar dit was wel een opvallende constatering.

Ik kan inmiddels dus wel stellen dat ik een zwak heb voor patiënten. In het vervolg eerst een EPD (elektronisch patiëntendossier) aanmaken om eventuele afwijkingen goed in kaart te brengen. Schrizofrenie, narcisme, pathologisch liegen, een touringcar vol aan ongesorteerde bagage, bindingsangst, bindingsfetisj, borderline… Kunnen we dat er alvast uitfilteren!

 Ik schijn volgens de lezers van mijn ervaringen dat ik meer zelfreflectie moet doen voor, tijdens en na mijn dates. Ik ben inderdaad tot de conclusie gekomen dat ik een ruggengraat heb die alcoholoplosbaar is, maar dat is vast niet waar iedereen het over heeft. Ik kan inmiddels wel heel duidelijk stellen dat er een verschil is tussen teleurstellingen en gekwetst worden. Teleurstellingen zijn het vervolg van verkeerde verwachtingen, beiden door jezelf gecreëerd. Je kan hiervoor dus nooit de ander de schuld geven. Kwetsen daarentegen is het gevolg van verkeerde verwachtingen die een ander bij jou schept. Deze kunnen expres (eigenbelang) of per ongeluk (doordat iemand het zelf niet exact weet) afwijken van de werkelijkheid, maar in beide gevallen kan ik stellen dat kwetsen buiten jezelf valt. Het is dus slecht een kwestie van accepteren dat mensen zo in elkaar zitten, qua karakter of levensfase. Ik ben toch blij te merken dat ik deze laatste twee types steeds eerder herken en slechts mijzelf een spiegel voor kan houden als ik deze overduidelijke signalen weer eens negeer.