Finn

*Namen zijn wegens privacy redenen gefingeerd.

Ik heb een tijd niet geschreven over mijn ervaringen als herintredende vrijgezel. Enerzijds omdat ik dacht dat het gedoe afriep, maar na een jaar kunnen we toch wel stellen dat dat het niet is. Anderzijds omdat ik het zonde van mijn energie vind. Echter, laat dan in ieder geval de lezer er nog een glimlach van krijgen. 
Het is vakantie en begin er toch achter te komen dat het online datingwereldje niets voor mij is. Mensen verschuilen zich achter mooie profielen en knappe praatjes. Als ik de laatste tijd al contact heb met iemand op deze manier spreek ik zo snel mogelijk af om er achter te komen dat mijn visie van deze persoon nog steeds klopt en niet mooier gemaakt is dan in werkelijkheid is. 

Ik zit op Terschelling met mijn kinderen en bij gebrek aan wat volwassenen om mij heen open ik ’s avonds Inner Circle weer eens. Ach, een reactie van Finn op mijn bericht van 4 maanden geleden. Onder het mom van beter laat dan nooit geef ik het toch maar een kans. Hij woonde blijkbaar dichtbij en voor ik er erg in had waren we aan het facetimen. Hij had net een week met alleen zijn kids erop zitten en zat momenteel bij zijn ouders in Frankrijk. Hij had even een momentje voor zichzelf en deed direct een beroep op Inner Circle wat sinds zijn scheiding even in de koelkast stond. Net gescheiden, zat er nog midden in met emoties en frustraties, maar dat is menselijk. 

Ons contact werd intensiever en gesprekken gingen toch vaak over scheiden en exen. Hij was nog steeds boos en ook het feit dat zij niet meer met hem wilde knuffelen frustreerde hem enorm. Ook dat ze al een nieuwe liefde had deed hem geen goed. Ik weet dat dit al een slechte basis is voor iets nieuws. Toch negeerde ik dit eerste signaal en de zorgverlener in mij probeerde hem te helpen in deze fase. Hij was op zoek naar iets vast, zocht echte verbinding en diepgang met iemand en had net 3 maanden met een schoolpleinmoeder gedate. Als ik kijk naar mijzelf leek mij dit niet de meest logische oplossing, zeker omdat het niet helemaal strookte met de huidige behoeftes die hij toch af en toe uitte over de app. 

Tijdens een facetime-gesprek reed Finn met zijn auto door Huizen. Hij verbaasde zich over het feit dat hij in elke Huizerse moeder een MILF zag. Ik ging er gemakshalve maar vanuit dat dat een grapje was…. Hij was aan het birdnesten met zijn ex (kinderen bleven in de woning en de ouders wisselden af) en hij had momenteel een Airbnb-woning in Huizen. Waar ik woonde? En daar ging hij, even kijken waar ik woonde. Leuke straat, mijn carport had nodig een likje verf nodig (dit is in 3 jaar tijd al zo vaak aangeboden door al dat mannenspul, maar nog nooit gedaan) en er speelden kinderen op straat. Voor ik er erg in had sprak hij de kinderen aan. Of ze Manon kenden. Jazeker, maar wie was hij dan?

“Ik ben Finn, de nieuwe vriend van Manon. Maar ik zie daar al iemand naar buiten komen. Ik rij maar snel door, anders bellen ze de politie, omdat er een kinderlokker is gesignaleerd…“

In die middag kreeg ik een verontrustend appje van mijn buurvrouw dat de kinderen op straat een kinderlokker hadden gezien die mij kende. Of zij zich zorgen moest maken. Welnee… Ik daarentegen had mij wel zorgen moeten maken… Zijn gezicht werd genoteerd en later hoorde ik dat hij op vrijdag ook door mijn straat reed, alhoewel hij dat zelf ontkende. Zoals mijn vriendin zei, waarschijnlijk om het gebied alvast wat te verkennen en vluchtroutes vast te leggen…. 

Ik merkte al snel dat Finn vooral bepaalde wanneer er gebeld ging worden of wanneer we gingen facetimen. Zelfs als ik zei dat als ik even bezig was, bleef hij berichtjes sturen. Dat mag, dat is het voordeel van appen. Echter toen hij op een middag even wat voor zijn werk moest doen en opgewekt aan het eind van de dag een appje stuurde dat hij er weer was, zag ik dat mijn vorige 2 berichten niet waren ontvangen en dus gelezen. Ik vroeg hem of hij mij geblokkeerd had. Jazeker, want hij was bang dat ik hem bleef appen. Alweer een serieus signaal! Ik kreeg een excuus. 

Zondag zou ik tennissen op de tennisclub. Finn zou daarvoor langskomen en een smoothie voor mij maken. Hij wilde ook graag komen kijken naar mijn wedstrijden. Hij stond in de deuropening en wilde eerst een knuffel. Ik zal heel eerlijk zijn, knuffelen is niet mijn sterkste kant, zeker als ik iemand niet goed ken. Ik tolereerde het gebaar en nam direct weer gepaste afstand van 2 meter. Hij had een hond mee tot groot ongenoegen van mijn katten. Deze hoorde bij de Airbnb-woning en had hij gezellig meegenomen. Gezien mijn eerdere ervaringen met dates en honden, was ik benieuwd wat dat ging worden. 

De rest van de dag verliep gemoedelijk en gezellig. Hij keek naar mijn wedstrijden en het voelde vertrouwd. Aan het eind van de dag had hij een bbq, maar daarna wilde hij graag weer langskomen. Finn parkeerde zijn auto pontificaal op mijn oprit waarop ik vroeg: “Ah, je zet alvast je geurvlag uit?” De avond daarvoor had hij een festival gehad en wat ‘nawerkingen’, maar dat negeerde ik, want hij was wel toe aan even wat ontspanning in deze zware periode toch? Aan het einde van de avond gaf hij aan dat hij wilde slapen. Ik wilde zijn jas al halen, maar dat was niet de bedoeling. Hij wilde bij mij slapen, verder niets. Alleen wat knuffelen (gaan we weer). Ik twijfelde enorm, ondanks dat zijn woorden en daden niet pasten bij mijn gevoel. 

Hij holde naar zijn auto om zijn tandenborstel te pakken, waardoor ik mijn wenkbrauwen al even liftte. Vervolgens kwam hij terug met zijn werkoutfit voor de volgende dag en vond het blijkbaar de normaalste zaak dat je op de eerste date compleet voorbereid de strijd aan gaat. 

Eenmaal in slaap half werd ik wakker van de volgende woorden naast me terwijl hij mij vastgreep (weer dat knuffelen): “Ik hou van je.” POING!!!! Wakker! Ik flapte eruit: “Sorry, wat zei je???” Hij vroeg zich hardop af of ik wakker was. Ehm… nee? Hoe dan? De volgende ochtend kon hij zich er vaag nog wel iets van herinneren, maar het was toch niet waar. Nee, dat zou nog zorgwekkender zijn. 

Ik heb wel eens gelezen ergens dat je je kunt vergissen in emoties en soms namen e.d. door elkaar gooit van mensen die dezelfde gevoelend losmaken bij je. Zoals bij je kinderen of je nieuwe vlam dezelfde naam geeft als je laatste liefde. Dacht hij dat hij naast zijn ex lag? Liep hij misschien hard van stapel? Ik bedoel, hij stelde zichzelf al voor als de vriend van Manon… Ik heb een uur wakker gelegen en kon de slaap niet meer vatten.

De volgende ochtend sprong hij op uit bed, gooide de gordijnen open en zette het nummer MANON van de Jeugd van Tegenwoordig aan op zijn telefoon terwijl hij ging douchen. Ik staarde nog even naar het plafond van de nodige verbazing.  

De dagen die daarna volgden was hij afstandelijk en zakelijk. Ik kreeg om 23.30 in de avond een appje waarin hij aangaf momenteel geen commitment aan te kunnen. Ik was zoveel verder in mijn proces en ‘heling’ na de scheiding. Hij hoefde mij ook niet meer te zien, hij hield het graag hierbij. Ik was boos. Boos op mijzelf dat ik de nodige zorgwekkende signalen genegeerd heb. Boos om het feit dat hij graag mensen om zich heen wilde die kwetsbaar durfden te zijn, eerlijk waren, maar hij vroeg zich tegelijkertijd ook af waarom mensen hem niet vertrouwden. Ik weet het antwoord daar wel op. Finn stelde zelfs een radiostilte voor, omdat hij merkte dat ik boos was en was bereid het ‘embargo’ op te heffen op zaterdag. Dat vind ik coulant. He, blokkeer me gewoon tot zaterdag. Mag van mijn part ook langer! Ik had Finn al meerdere keren geadviseerd een interessant boek te lezen. Mogelijk zou hij zijn patronen en valkuilen herkennen. Of hij dat boek nog mocht lenen. Kijk anders gewoon even in ‘jullie’ boekenkast, want daar stond deze gewoon te verpieteren (zo bleek).

Van het weekend heb ik een aflevering gezien van VPRO Zomergasten met Esther Perel, een psycholoog, relatietherapeute, auteur en spreekster. Kortom, ze had een goed verhaal. Ik ben er ooit op gewezen dat mijn empathisch vermogen niet goed was, maar ik noemde het liever selectief. Zij vertelde in dit programma dat mensen hun eigen verhaal leven, in hun eigen waarheid. De kunst van een goede relatie en correcte communicatie is je kunnen inleven in elkaars verhaal, elkaars waarheden accepteren. Ik vond dat mooi omschreven, maar ook heel logisch. Te vaak wil het kleine kind in ons zijn zin doordrijven, is ons ego te groot voor inzicht en begrip voor de ander. Wat maakt het uit dat we met meerdere waarheden leven? 
Ik ben aan het werk en een patiënt van mij werkt met ouderen en vertelt over een methode die wordt toegepast bij ouderen die dementerend zijn, maar dat dit ook werkt met kinderen met rijke fantasie. 

“Validation is een methode om met gedesoriënteerde, zeer oude mensen te communiceren en hen te helpen. Het is een praktische manier van werken die helpt spanningen te verminderen, en waardigheid en geluk te vergroten.

Validation is gebaseerd op een empathische houding en een holistische visie op het individu. Wanneer iemand “in andermans schoenen kan staan” en “door hun ogen kan kijken”, kan diegene in de wereld van gedesoriënteerde, zeer oude mensen stappen en de betekenis van hun soms bizarre gedrag begrijpen.”

Dat is het dus! Ik moet gewoon mee in het verhaal en eigen waarheden en bizarre gedrag van mijn toekomstige dates. Ik ga het gewoon eens proberen.