Surfplanken

*Namen zijn wegens privacy redenen gefingeerd. 

Al voordat ik ooit getrouwd was, werd ik al gewaarschuwd voor het surfer type man. Natuurlijk zijn vooroordelen soms ook bij voorbaat al beperkend voor alle mogelijkheden, in het verleden behaalde resultaten bieden soms wel garantie in de toekomst. Volgens de statistieken past mij dit soort gewoon niet. Ik had met mijzelf afgesproken als ik ooit nog een woonkamer binnen kom, waarin een surfboard pontificaal in de hoek staat, ik direct rechtsomkeert zou maken.

Ik ging met mijn kinderen en vrienden Coronaproof een weekendje naar Scheveningen. Ik kan je vertellen, het barst daar van de surfers en ik heb er toch een zwak voor. Misschien vergelijkbaar met een reep Tony Chocolonely, je weet dat het slecht voor je is, maar toch wil je het hebben. Een vriendin van mij was jarig en op gepaste afstand (1,5 meter te verstaan) vierden we dat met desinfecterende gin tonics in Hostel Jorplace. Het onderwerp kwam op dating apps en voor ik er erg in had zaten mijn vrienden al te swipen op mijn Happn account. Ineens hoorde ik een enthousiaste kreet, iemand had haar ex gevonden! Alsof het een lot uit de loterij was drukte ik op het hartje, want dit moest geheid hilarisch worden.

Een week later pas kwamen we in contact met elkaar en zaten we zomaar 3 uur aan de telefoon. Ik was aangenaam verrast en hij wilde dat ik de volgende dag bij hem kwam eten in Scheveningen. Ik checkte voor de zekerheid of er een surfboard in de woonkamer stond, hij ontkende. Een windmeter dan uit het slaapkamerraam? Nee, ook niet… maar daar waren tegenwoordig natuurlijk appjes voor op de telefoon. Oke, de kust was veilig en ik zou komen eten.

Op originele wijze werd ik de volgende dag enthousiast begroet door een nog nadruppelende Charles in de deuropening toen ik aanbelde. Ik draaide me om en zag de overbuurvrouw grinniken in het zonnetje. Ik wist toen nog niet dat hij dit vaker deed, wat het grinniken van de buurvrouw dan wel weer verklaarde. Zij wist wat er ging komen! Hij stond naar eigen zeggen nog te douchen en was de tijd vergeten. Even voor de generaliserende beeldvorming: surfers hanteren geen tijd. Hooguit tijdsvlakken, geen tijdstippen. Minuten kunnen verward worden met uren, uren kunnen zomaar ineens dagdelen worden. Er is geen pijl op te trekken. Ik liep door naar de woonkamer en kreeg toegeworpen dat ik moest doen alsof ik thuis was. NEE, IK WAS NIET THUIS, WANT ER STOND TOCH EEN SURFBOARD IN DE HOEK VAN DE KAMER! Oke, een shortboard (dat betekent klein), maar hij telde wel mee! Het werd toch nog een gezellige avond en ik was onder de indruk. De zwarte en sarcastische humor vloog door de kamer. Dat zou natuurlijk een afweermechanisme kunnen zijn, zeker toen hij toegaf nogal klierig van aard te zijn. Heb ik ook wel eens… In mijn achterhoofd dacht ik, deze man zou zo maar eens anders kunnen zijn. Hij is niet dom, heeft boeken gelezen en zowaar 2 kinderen. Hij kon ook nog koken, beter dan ik… I was impressed! Manon, go with the flow…. geef het een kans!

De week erop kwam hij heel mannelijk vuur maken in mijn tuin. Ik had nog wat hout liggen wat vernietigd moest worden en mannen krijgen nou eenmaal graag een taak. Veel te weinig geslapen natuurlijk. Een dag later zou ik weer langskomen in Scheveningen. Ik had vriendelijk verzocht een iets indrukwekkender entree te maken deze keer in de deuropening… Ik heb het geweten! Meneer deed deze keer piemelnaakt open en ik keek over mijn schouder semi-verlegen of dezelfde buurvrouw van de vorige keer weer buiten in het zonnetje zat, maar die zat er gelukkig niet. Ik werd naar binnen getrokken en ik moet toegeven: indrukwekkend entree.

Na het eten gingen we suppen. Dat eindigde in een dolkomische samenkomst met Isa van de Waterkant, die nog tot laat aan het werk was en ons best nog wat wilde inschenken. We zouden de volgende dag komen betalen, eerlijk waar! Op naar huis, dodelijk vermoeid, volgende dag weer druk programma.

We zouden eerst gaan suppen in de stad. Oh, het schema wordt anders, want 1 van zijn pleegbroertjes zou langskomen. Het was hemelvaart, dus ik had geen planning. Ik moest vrijdag pas weer werken, dus go with the flow. Het andere pleegbroertje kwam ook langs, dus op naar het strand. Sinds Corona-tijden had ik niet meer zo’n heerlijke dag meegemaakt. Het was warm, gezellige drukte, strandtent leek wel open zo knus…. eindelijk weer eens een normale Scheveningse stranddag.

Aangezien ik de volgende dag moest werken, was ik matig met alcoholconsumpties. Ik had daarnaast ook geleerd van eerdere situaties dat het veel beter is als ik niet drink in onbekende situaties met onbekende mensen, wat mij prima beviel. De broertjes vond ik zeer vermakelijk. Puberaal, maar vermakelijk. Een wereldberoemde Nederlandse onbekende vlogger hadden zij ook meegenomen die te pas en te onpas een stukje moest filmen. Ik heb enorm met hun gelachen.

Zij gingen aan het begin van de avond nog even ‘boodschappen’ doen, wat bij mij niet zo lekker viel. Iedereen moet helemaal zelf weten wat ze doen, maar ik hoef daar niet bij te zijn. De zon ging onder, mensen werden anders en de muziek ging op een gegeven moment ook uit. Een jongedame begon heel vriendelijk een gesprekje met mij te voeren over mijn ambities in het leven. Wat ik allemaal nog wilde bereiken. En hoe ik dat ging doen. Ik kan je vertellen: dat werkt enorm ontnuchterend als je andere mensen zo ziet. Lisa deed ook een poging met driedubbele tong een gesprekje aan te knopen over de ambities van haar vriend bij de KNRM. Ik raakte steeds meer verzadigd van al deze nieuwe vrienden.

We mochten nog wel even blijven hangen, maar zodra er politie zou komen moesten we ons verstoppen. Ik had daar al helemaal geen zin in. Maar toch kwam de politie en moesten we met z’n allen in een container schuilen. De meesten vonden dit een hilarische happening, maar ik kon er de lol maar niet van inzien. Ik vind kinderachtig gedrag soms heerlijk, maar om nou door een hikkende en niezende Lisa straks een strafblad te moeten krijgen, zag ik niet zo zitten. En zoals de meeste mensen mij ook kennen, zei ik daar wat van.

Ik wilde na dit Oscar-waardige optreden wel naar huis. Charles had naar zijn idee echt niet veel op, maar kon niet meer in een rechte lijn lopen. Nou is dat natuurlijk helemaal geen vereiste, als je er bijvoorbeeld expres nog langer over wil doen om thuis te komen. Of omdat jouw klierige aard de kop weer opsteekt… maar ik had het wel gehad. Hij had graag meer waardering willen krijgen van mij omdat hij niet zoveel gedronken had. Oke, ik vroeg me af hoe dat er dan uit had gezien… maar dat ter zijde. Daarnaast vond hij het ook behoorlijk knap van zichzelf dat hij nee had gezegd tegen zijn broertjes die ‘boodschappen’ hadden gehaald. Oke, Charles krijgt een ballon en mag de volgende keer met pen schrijven. Joe!

Onderweg naar huis heb ik een lift geregeld, Charles ging als mokkend kind naast me zitten en we waren relatief toch nog snel thuis. Ik probeerde de sfeer nog wat te sussen, maar dat zat er niet meer in. Charles pakte een biertje, klapte zijn laptop open en deed zijn koptelefoon op zijn hoofd. Ik heb misschien niet veel mensenkennis, maar ik vond dit geen uitnodiging voor een goed gesprek. Welterusten!

De volgende dag gaf hij aan dat hij twijfelde. Hij vond dat wij niet bij elkaar pasten. Als hij voornamelijk doelde op het gebruik van stimulerende en verdovende middelen, was ik het hier volledig mee eens. Voor mensen die mij een beetje kennen weten dat ik dat niet nodig heb. Ik zag ineens heel duidelijk het verschil weer tussen kinderachtig zijn en kinderachtig gedragen.

Ik ben dezelfde dag na mijn werk direct langs Scheveningen gereden om mijn spullen, die nog in zijn auto lagen op te halen. Hij had zelf de ballen niet meer om de deur open te doen, dus had hij zijn pleegbroertje met de sleutel erop uit gestuurd vanaf het strand om even voor hem waar te nemen. Mijn spullen lagen als een berg grof vuil midden in de woonkamer, klaar om opgehaald te worden. Een beetje lacherig reed ik weer terug naar huis. Die surfplank in de kamer, he…. ik had het toen al moeten weten!

Ik wil Charles toch bedanken voor het inzicht minder te plannen en meer in het nu te leven. Ik wil dichtbij mijn gevoel blijven en als ik me ergens niet prettig bij voel, ga ik liever weg. Doe mij nog een weekend Scheveningen, maar dan bijvoorbeeld oppassen op kinderen van een goede vriendin. Dat gaat er een stuk volwassener aan toe kan ik je vertellen.