En toen was er Corona… Niet alleen het virus kwam, nee er kwam gelijk een heel ‘nieuw normaal’ bij. Wij moesten afstand houden van elkaar om de ouderen en zwakkeren in onze maatschappij te beschermen. Nergens wordt aandacht besteedt aan op een natuurlijke wijze weerstand te bieden tegen dit ongelofelijk gevaarlijke virus. We moesten afstand nemen!
Nadat mijn relatie over was in maart, merkte ik dat ik eerst weer even moest aarden. Een periode lang had ik helemaal geen zin in andere contacten dan mijn vrienden en kinderen. Petra werd mijn vaste Corona-buddy en zo werden wij een ‘samengesteld’ gezin die nog wel eens wat uitjes konden doen zonder scheve gezichten. Met Linda en Johnny kon ik ook nog wel gezien worden, want open relaties zijn momenteel enorm hip.
Maar nu we bijna een half jaar verder zijn merk ik dat ik toch wat last begin te krijgen van ‘huidhonger’, een term die ik voor het eerst al las in april in het Parool. In april voorspelden deze mensen al dat er juist behoefte is aan lichaamscontact. Aangeraakt worden is een primaire levensbehoefte. Primatoloog en bioloog Frans de Waal: “We weten ook dat het stresshormoon cortisol daalt en het ‘knuffelhormoon’ oxytocine stijgt als gevolg van contact. Lichamelijk contact wordt dan ook gebruikt in verzoeningen en natuurlijk tussen moeder en kind.” En precies dat mis ik de laatste tijd enorm.
Ik pluk ook de vruchten van deze tijd. Ik hoef niet iedereen meer een hand te geven. Op verjaardagen kan ik het makkelijk af met een zwaaitje en wat onhandig gedraai en gestuntel als mensen mij toch persé willen kussen. Die 1,5-metermaatschappij zou een streven moeten zijn, maar geen noodzaak. De hand op de schouder als iemand het moeilijk heeft, de klap op de rug bij een schaterlach, de high five na een knappe prestatie: mag allemaal niet meer. Wat doet dat met een mens?
Weer ga ik alleen naar bed. Na een tenniswedstrijd die ik verlies, doen we het af met een tikje met onze rackets en drinken een biertje… of drie, want dat verdooft die behoefte voor even. Het is vrijdagavond en ik zou zo graag een dansje ergens willen doen, maar verder dan mijn woonkamer of badkamer kom ik niet, want Corona en dansen gaan niet samen… veel te groot risico en dan komen we te dicht bij elkaar in de buurt. Dan heb je mij nog niet zien dansen, er kan niet eens iemand in de buurt komen, maar dat weten ze bij het RIVM natuurlijk ook niet.
Dan kom ik weer bij datingapps als Tinder, waar je moet afgaan op een mooi plaatje. Laatst hoorde ik bij een aflevering van Lang Leve de Liefde een mooie term: “Uiterlijk brengt je bij elkaar, innerlijk houdt je bij elkaar.” Die vond ik mooi! Het is ook echt zo. Maar eindeloos appen met die mooie foto houdt mijn aandacht niet vast merk ik. Van Rutte mag ik eigenlijk niet meer daten en nieuwe mensen ontmoeten en dat maakt mij soms neerslachtig.
Het is mij opgevallen dat ik de afgelopen maanden meer huilende mensen op de bank heb gehad in de fysiotherapiepraktijk. Onze kennismaking begint met een gesprek, even de klacht in kaart brengen, een onderzoek doen en dan begin ik met mijn behandeling. Nog geen 10 minuten daarvoor vertelde een patiënt mij dat ze geen stress ervoer, heerlijk in haar vel zat en eigenlijk heel gelukkig was. Echter door mijn aanraking begon ze spontaan te huilen en wist ze zich even geen houding te geven. Ze is een alleenstaande moeder, haar kinderen zijn de deur uit en op haar werk gaat het eigenlijk ook helemaal niet goed. Zij begreep niet waar deze reactie vandaan kwam, want ik stelde ondanks mijn voorgevoel, toch niet de gevoelige vragen die deze snaar zouden moeten raken. Huidhonger… We hebben er allemaal last van!
Ik probeer dus maar wat meer te genieten van de tijd die ik heb met mijn kinderen en vrienden. Ik knuffel mijn kinderen wel en misschien wel vaker dan daarvoor, want dat hoort bij het leven. Ik wil niet dat mijn kinderen opgroeien in een omgeving waar lichaamscontact een taboe is. En iedereen mag weten dat ik mijzelf in zo’n onbegrijpelijke risicovolle situatie plaats, want geloof mij… de komende maanden gaan de dagen weer korter worden en het ‘nieuwe normaal’ dendert maar door. We zullen niet alleen ziek worden van een griepvirus of nog erger, van de Corona (waar het in mijn optiek allang niet meer om gaat). Nee, wij zullen massaal depressief worden, hechtingsproblematiek ontwikkelen en meer relatieproblemen gaan krijgen, omdat we gewoonweg niet meer weten hoe we met elkaar om moeten gaan.
Laat dit niet gebeuren!
Bron: Het Parool en AD
Tinderen met kinderen 