Instant satisfaction, een term waar we eens even wat licht op moeten laten schijnen. Moeten we alles wel heel kort verlangen en direct willen hebben? Je bent in gesprek met iemand, je komt er samen niet uit… hoe zat dat ook alweer? Even google checken! Niks even parkeren, later opzoeken in de boeken. Of je wil op vakantie, je klikt 3x op een vinkje op een website en de vakantie is geboekt zonder aanbetaling. Mijn vader zat vroeger avond na avond allerlei hotels te onderzoeken op zijn kamertje, overnachtingen te regelen, bellen in het Frans, advertenties uit te knippen, routes berekenen tot op de minuut precies en ojee als we te laat vertrokken… Of je wil een nieuwe trui, bestelt deze en de volgende dag is hij in huis. Je wil wat eten, bestelt dit en wordt een uur later geleverd. Je hebt behoefte na een slopende dag aan wat TLC (voor de amateurs onder ons Tender Love and Care), swiped een beetje van links naar rechts en een uur later staat een onbekend talent voor je deur… vaak zonder bloemen, maar wel met verwachtingen.
Laten we eerlijk zijn… Tinderen is als boodschappen doen terwijl je honger hebt: je komt altijd thuis met het verkeerde! En dat dat zo is kan ik het afgelopen jaar wel beamen en geloof mij, ik heb weinig ‘boodschappen’ gedaan tijdens deze huidige pandemie. Of is het ‘Pandamie’ met bijhorende Pandapunten? Boodschappen is trouwens ook bijna niet meer nodig, want we hebben Pick Up en Hello Fresh. Funshoppen was ik al niet zo van dus mis ik niets aan, maar ik heb zelden zoveel moeite moeten doen om een schroefje aan te schaffen bij de doe-het-zelf-zaak om de hoek via Click en Collect. “Bestelt u er maar een kussentje bij, dan komt u aan die 20 euro, maar geeft u dat kussentje gewoon gelijk weer direct terug.” Juist ja… het nieuwe normaal. Laten we vooral HEEL VEEL EXTRA werk gaan verrichten voor nog minder. En daar moeten we dan wel heel blij mee zijn. En dan komen we bij de kern van het probleem en gelijk de oplossing:
LESS IS MORE
Nog nooit heb ik zo’n harde les geleerd als afgelopen jaar. Moet het nou allemaal wel zoveel? Zo gek? Kan het niet wat minder? En verdomd, dat kon eigenlijk heel goed. Binnen alle beperkingen kon ik nog redelijk doen wat ik graag wilde doen en waar ik blij van werd. ‘Vrijheid is tussen de regels door leven’, zoals Loesje ooit zei. Ik kon nog tennissen, ik kon nog suppen (winterwetsuit gekocht) en hardlopen kon ook nog gewoon. Voetballende kinderen bekijken kon ook vanaf de parkeerplaats en op vakantie in eigen land, eigenlijk best heel leuk! Kinderen weer thuis vanwege een noodzakelijke quarantaine, dus gezellig samen lunchen!!! Dat is lang geleden. Mij krijgen ze niet gek, hoor!
Want is het nou echt dat festival waar ik zo gelukkig van word en nu niet kan? Of is het de behoefte even uit mijn comfort zone getrokken te worden, waardoor ik weer levenslustigheid en creativiteit krijg? En lukt dat ook tijdens een avondje eten met vrienden en ideeën uitwisselen, verhalen en anekdotes vertellen en gewoon non-stop lachen?
Is het nou echt die avond doorhalen in de kroeg waarmee ik even alles om me heen kan verdoven en vergeten, zodat ik even niet aan alle ellende hoef te denken? Of lukt dat ook als ik bewust en actief de keuze maak even niet aan die ellende te denken… loslaten, parkeren en even een boek lezen… zonder kater de volgende dag? Zelfs de alcohol laat ik tegenwoordig vaker staan! Bizar…
Of zoals de situatie van mijn vriendin die volgens de artsen niet veel jaar meer te leven heeft. Zij wil graag met haar kinderen naar een pretpark kunnen. Ik vroeg haar waarom ze dat persé wilde. Ze wilde haar kinderen blij zien. Zullen die kinderen over 10 jaar nou echt zeggen dat ze in 2021 dat ene pretpark hebben gemist? Of zullen ze nog weten wat ze wel hebben gedaan? Namelijk kuikentjes knuffelen tijdens Pasen en die geweldige dagen weer op Terschelling waar ze nu al naar uit kijken? Ik weet het antwoord wel…
En dan de vakanties, want we willen perspectief en vooruitzichten. Voorpret, plannen maken, Google Earth alvast bekijken, toch die routes uitstippelen wat mijn vader vroeger ook al deed… We willen ergens naartoe kunnen leven., maar vergeten keihard in het NU te leven! Want laten we eerlijk zijn, nu gebeuren de mooiste dingen! Heerlijk zo’n lege agenda voor het weekend, na het weekend toch een hoop gedaan.
Dit jaar was wintersport niet mogelijk, maar toen kwam de wintersport dit jaar gewoon naar Nederland! Verwend met een week sneeuw en een lang weekend ijspret, dat was genieten. Kids uit school, skibroek aan, slee achterin en de hoogste heuvel in de buurt opzoeken! Onder de blauwe plekken thuiskomen, te laat eten en rozig naar bed. Dat is toch ook wintersport?
Ik merkte dat ik toch behoefte had aan wat ontwikkeling en liet me verleiden door mijn sup-vriend Ed om een keer mee te gaan dompelen. Ik werd toegelaten in de groepsapp van de 1e Huizensche Plonsclub en ontmoette hier weer een hoop nieuwe positief gestemde mensen die dagelijks een Wim Hofje deden. Zo liet ik een keer ontvallen dat ik een sauna op zolder had en zodoende nodigde Heleen zichzelf uit om even in mijn hokje van 1,80 m3 op te warmen. En dat contact, die echte verbinding die ik nu ervaar met mensen, dat is mij veel meer waard dan dat oppervlakkige waarmee ik voorheen genoegen nam. En ineens besefte ik dat dit de momenten zijn waar ik blij van word… in het nu leven! Verrast worden door wat er gewoon ontstaat en gebeurt.
Nooit is omdenken zo’n noodzaak geweest als afgelopen jaar en ik vrees de komende tijd. Laten we ons richten op wat wel kan en dat omarmen! En zo ook de onverklaarbare drang als vrijgezel dat je in een relatie moet zitten, maar wat vaak gevoed wordt door anderen. Alsof dat de norm is. En dan die verwachting van andere mensen als je een aantal jaar samen bent, dan moet je toch ook echt gaan samenwonen. Als er nog geen kinderen zijn, dan moeten er alsnog kinderen komen… want zo hoort dat! En ik zal heel eerlijk zijn, ik had na mijn scheiding nog wel de ambitie en hoop dat ik een gezinsformatie, eventueel samengesteld kon realiseren, maar ik heb dat gevoel opgegeven. Ik heb de afgelopen maanden meer genoten dan ooit van mijn kinderen om mij heen, de dagen alleen gewaardeerd en het was oké. Ik gebruik Tinder momenteel meer om hysterische profielen te delen met vrienden, dan daar nog serieuze intenties mee te hebben. Ik heb eigenlijk gewoon niet zo’n honger… en om dan met fastfood thuis te komen, dan wacht ik liever wel weer totdat de restaurants weer open gaan. Voor minder dan 5 sterren doe ik het niet meer!
Tinderen met kinderen 