De Coronatijd. In twee jaar kan er toch een hoop veranderen. Of eigenlijk verandert er heel weinig, maar zie je gewoon meer. De mogelijkheden om vrienden en nieuwe mensen te ontmoeten werden ons afgenomen, ons wereldje werd kleiner en we begonnen te wennen aan het ‘nieuwe normaal’. Al meerdere keren heb ik Tinder van mijn telefoon afgegooid, omdat ik genoeg online aan het doen was. Gelukkig zie ik op mijn werk nog genoeg mensen om toch het gevoel te krijgen dat ik er nog toe doe… En dan ineens heb je weer eens een afspraakje met iemand die er op de foto zeer aantrekkelijk uit zag. Ik zou een lunch verzorgen op een vrijdagmiddag en daar kwam hij aanlopen. Een aantrekkelijke meneer van bijna 2 meter lang, leren jasje en witte gympen. Ik had op zijn verzoek specifiek beleg in huis gehaald waar hij heel blij van werd. Zo ben ik dan ook wel weer… Na de lunch ging hij uitgebreid op de bank zitten en liet zich verwennen met nog een cappuccino. Het was me reeds opgevallen dat hij weinig interesse toonde in mij als persoon. Enthousiast over zichzelf vertellen gebeurde ook niet echt, dus ik besloot er maar het beste van te maken. Er moest ten slotte toch gegeten worden.
Ineens schoot het hem te binnen dat ik fysiotherapeut was en of ik hem kon masseren. Ik vond de overgang van cappuccino naar een massage wat kort door de bocht dus lachte het weg. De verbazing op zijn gezicht was echter wel vermakelijk. Hoe kon ik nou niet een nieuw talent na een compleet verzorgde lunch ook nog eens willen belonen met een massage? Ik moet hem nageven, brutale mensen hebben de halve wereld… maar nee heb je en nee kun je houden!
Ik moest duidelijk even bijsturen qua voorwaarden voor een real life moment, want je moet niet onnodig risico lopen in de Corona tijd. Je doet wat je kan! Oké meer focus op het innerlijk dan. Ik zag een mooie man op Facebook die ook nog eens aan persoonlijke ontwikkeling deed. Dit moet een leukerd zijn en in ieder geval aanleiding voor een inhoudelijk gesprek. Ik gooi mijn hengeltje nog eens uit.
Hij was 18 januari jarig. Iets wat op Facebook altijd groots gevierd wordt digitaal want iedereen feliciteert je digitaal. 23 februari stuur ik een berichtje: “Alsnog gefeliciteerd… mag dat nog? 🙃” Dit werd hartelijk ontvangen en het contact was gelegd. De beste man woonde in een soort groep bij Lage Vuursche midden in het bos. Vroeger woonde je dan op kamers, maar in de spirituele wereld hebben ze het dan over community’s. Ik zou dit graag terug willen zien onder de studenten in Amsterdam en Utrecht. Regelmatig deed hij aan yoga, ademhalingsoefeningen, meditaties, maar vooral aan persoonlijke ontwikkeling. Het slachtofferschap lag overal op de loer en met de patronen van vroeger en de triggers van nu was het leven al uitdagend genoeg. Ik hoorde hem ook uitgebreid vertellen over mannengroepen. Daar mochten mannen dan hun kwetsbare kant laten zien en ontwikkelen, want dat was heel belangrijk. Ik had een beeld!
Lang genoeg geappt! Tijd voor een real life moment. Ik stelde 21:00 voor in Bussum bij Barrique, maar dat was hem te laat. Hij was snel moe en wilde eigenlijk al 22:00 in bed liggen. Naïef als ik ben had ik deze stille hint niet goed begrepen. We spraken 19:30 af.
Om 18:30 kreeg ik de boodschap dat hij nog even een powernapje ging doen. Ik wist even niet hoe ik hierop moest reageren. Om 19:10 vervolgens het voorstel dat hij in de auto stapte, maar ook best gelijk kon doorrijden naar Huizen, als dat goed voelde voor mij natuurlijk. Ik moest een beetje grinniken en stapte in de auto naar Bussum. Ik zou in ieder geval gaan lachen, dat was duidelijk.
Ik stapte Barrique binnen waar veel teveel mensen waren. We moesten maar even een andere locatie zoeken, dus ik appte hem of we ergens anders konden afspreken. Ik zou hem buiten treffen. Daar kwam hij aanlopen, minder sexy dan op de foto, maar ik ging voor de inhoud had ik besloten. We zouden een andere tent opzoeken en hij zou mij volgen, ik mocht bepalen, wat ik wilde. Nou, dat hoor ik graag!
Nog geen minuut later zegt hij ineens: “Heb ik ook nog wat in te brengen?” Verwarring alom. Wat betekende dit? Hij wilde namelijk wel even de energie goed kunnen voelen in een ruimte. Ach… We liepen Nobel binnen en ik herkende Stijn achter de bar. Hij keek een paar keer goed om zich heen, was keihard aan het voelen en gelukkig was het enige vrije tafeltje toch wel een goeie plek om vervolgens een gember thee te bestellen.
Ik moet toegeven, we hadden 1,5 uur prima gesprekken. Er werd gelachen, inhoudelijk mooie punten besproken, maar ik was nog niet overtuigd. En toen kwam de befaamde uitspraak van de avond:
“Ik heb er even over na zitten denken, maar ik denk dat ik toch alleen seksuele aantrekkingskracht naar je voel.”
Ik moest mijn lach inhouden. Dit kon hij toch niet menen? We hadden mooi contact, we bespraken van alles en dan alleen dit? Wat was dit hiervoor dan? En toen wist ik het ineens. Dat was de inleiding… Natuurlijk! Dat was het. Ik keek hem verbaasd aan zei: “Ah, dat kan! Ik ga even de rekening halen.” en stond op om de rekening te betalen. Eenmaal terug bij het tafeltje wilde hij wel een tikkie voor dit avontuur. Ik zei: “Nee joh, laat zitten. Dit was goedkope therapie! Dankjewel daarvoor.” Hij wilde het nog wel even ‘aankijken’, maar dat vond ik dan weer zonde van mijn tijd.
En dit bevestigde dan toch wel weer wat ik noodzakelijk vind in mijn zoektocht naar echte liefde: Uiterlijk brengt je bij elkaar, innerlijk houd je bij elkaar. Soort zoekt soort, maar ook opposites attracts. Ik wil dat!
Tinderen met kinderen 