Wat een interessante en leerzame ontwikkelingen hier in mijn omgeving. De zoveelste ‘vriendschap’ is gesneuveld op basis van mijn grenzen aangeven. Op basis van niet gehoord worden. Nadat meerdere mensen mij hebben gezegd dat dit niet aan mij ligt, maar aan de mensen die ik accepteer, toelaat en mijn energie laat afnemen ben ik daar eens kritisch naar gaan kijken. Waarom doe ik dat? En ik weet waarom ik het doe… ik wil leuk gevonden worden. Ik wil gewaardeerd worden om wat ik doe en kan. Waarom zien deze mensen nou niet wat ik allemaal goed doe?
Ik heb een theorie. Geluk zit in je behoeftes uitspreken naar jouw omgeving. Geluk zit ook in jouw grenzen aangeven. Alles daar tussenin maakt gelukkig. Alles daar buiten doe je voor het geluk van iemand anders. Even eigen behoeftes aan de kant om de ander te helpen en een beter gevoel te geven.
Ik had emotie encyclopedie van Vera Helleman erbij gepakt om te snappen wat ik voelde. Wat betekent dit? Wat kan ik hieraan doen? En dan wordt het interessant… ik zocht op emotie ‘eenzaam’, een gevoel wat mij steeds vaker overvalt. Qua frequentie staat zelfmedelijden daar onder… destructief. Daarboven staat alleen voelen. Korter, minder intens. Interessant! Ik voel me alleen en eenzaam. Wat betekent dit?
Gebrek aan verbinding. En die snap ik… dit klopt! Daar zijn 3 oorzaken voor: fysiek beperkt, sociaal beperkt of mentaal beperkt. De eerste twee zijn prima in orde. Dan moet het de laatste zijn… en dat klopt ook. Ik zoek verbinding bij de verkeerde mensen die niet resoneren met mijn behoeftes en grenzen. Ik moet dus simpelweg andere mensen zoeken. Het verhaal van de roze schoentjes heb ik vaak genoeg gebruikt in mijn omgeving. Iemand vertelde mij ooit een mooie metafoor:
“Jij wil roze schoenen. Jij gaat elke keer naar dezelfde schoenenwinkel waar jij vraagt om roze schoenen. Die hebben ze daar niet. De volgende keer ook niet als je er weer om vraagt. Sterker nog, de verkoper zegt dat hij ze ook niet gaat verkopen! Waarom dan steeds vragen? Kun je 2 dingen doen. Genoegen nemen met blauwe schoenen… of een winkeltje verder kijken.”
En nu snap ik wat ik aan het doen ben… Ik ga naar de verkeerde winkels. Ik blijf naar feestjes gaan waar ik de juiste mensen niet vind om mee te verbinden. Ik blijf swipen op Tinder terwijl hier nog nooit iemand op mijn karakter is gevallen. Mijn schoenenkast stond vol met blauwe schoenen. Deze schoenen zaten niet lekker. Ik kreeg er blaren van, pijn in mijn voeten en toch nam ik genoegen met blauwe schoenen. Terwijl mijn schoenenkast steeds leger wordt, omdat ik de schoenen weggegooid heb, begin ik me toch af te vragen waar die winkel dan staat met die roze schoenen. Als iemand een idee heeft waar deze winkel staat, ik hoor graag waar ik deze kan vinden.
En een note aan al mijn (voormalige) vrienden en kennissen: bedankt voor jullie lessen. Ik ben dankbaar!
Tinderen met kinderen 