Vakantieliefde

*Sommige namen zijn wegens privacy redenen gefingeerd. 

Na een drukke periode op mijn werk had ik besloten er lekker even een weekje tussenuit te gaan. Ik ga wel vaker naar Terschelling, maar ik was nog nooit op Oerol geweest en vond dat ik dat maar eens moest meemaken. Even lekker bijkomen…

Nou, dat zat er de eerste dagen niet in! Ik zat op een overvolle boot met een mengelmoesje aan mensen met allemaal hun eigen behoeftes. Naast mij zat een opgewonden groep dames met kleurrijke kleding en iets teveel geluid plannen te maken voor de rest van de week. Er was zoveel keuze, ze moesten zoveel zien en doen. Ik voelde de stress opkomen en dacht na eerste aanblik van het programma van Oerol, ik probeer het later weer.

Aangekomen in West aan Zee installeerde ik mij eerst even lekker in het huis. Boodschappen in de koelkast, kleding in de kledingkast, even wat eten en een biertje ernaast. Ik wierp nogmaals een blik op het programma van Oerol, maar ik kon het niet aan.

De volgende dag ging ik boodschappen doen en merkte dat ik gewoon helemaal geen keuze wilde maken. Dat is een serieus signaal dat ik eerst even moet aarden. Ik ging wandelen over het strand, fietsje gepakt naar West-Terschelling en zag hoe de regenwolken Terschelling oversloegen. De dagen daarna waren zo’n beetje het gemiddelde van dit. Ik was twee keer gaan kijken op het festivalterrein van Oerol om de hoek, maar door de kou en wind had ik het al snel gezien en deed thuis de open haard aan.

Pas op woensdag was ik weer geaard. Zintuigen weer op scherp en we konden weer buitenspelen. Ik ging naar West-Terschelling en liep over straat tussen de opgewonden Oerol-mensen door. In mijn hoofd had ik inmiddels een bingokaart met aspecten die ik dan kon afvinken wat ik had gezien. Niet te verwarren met veroordeling, niets van dat. Ik constateer alleen:

– Lawaaibroeken

– Felgekleurde kapsels

– Te kleine rugzakjes

– Heuptasjes

– Feestelijke outfits subtiel afgemaakt met wandelschoenen er onder

– Versiering op het stuur van huurfietsen

– En poncho’s. HEEL veel poncho’s! Poncho’s die mensen de hele dag graag aanhielden, want er kon elk moment nog een bui vallen. Je kon maar beter voorbereid zijn.

Op straat stond een bord met daarop de aankondiging van een optreden. Ik had nog steeds geen keuzes gemaakt, maar ergens in mij werd mijn aandacht getrokken naar deze voorstelling. Nog voordat ik het geheel goed kon lezen werd ik aangesproken door Karel. Ik kende deze meneer nog niet, maar ik voelde een leuke vibe en ik was overtuigd. Na een paar grappen heen en weer had ik een kaartje gekocht en liep ik even later de zaal binnen van het dorpshuis van West-Terschelling. De zaal zat al aardig vol (intussen kon ik alweer 3 bingo-kaarten afstrepen) en gokte ik op een stoel vooraan. Als het dan toch interessant was, zit ik graag dichtbij.

Benjamin zat alvast achter de piano een beetje in te spelen en onze blikken kruisten elkaar kort. Knappe man! Ik ging er eens even goed voor zitten. Het was een goede voorstelling met verhalen die onderbouwd werden met liedjes over vroeger en nu. De samenhang was mooi en ik was geraakt. Knappe en inhoudelijk interessante man! Na zijn optreden werd het stokje overgedragen aan Martin die de lachers van de zaal makkelijk op zijn hand kreeg. Ook zijn optreden vond ik mooi, puur en kwetsbaar.

Na afloop passeerde ik de heren en bedankte ze vriendelijk voor hun inzet en liep de zaal uit. Ergens had ik natuurlijk meer mijn best kunnen doen voor een vervolg, maar dat probeer ik af te leren. Tegen de tijd dat zij uitgespeeld waren op het podium vanavond was de laatste boot al van het eiland. Als het zo moet zijn, zou ik ze geheid in het Zwaantje tegenkomen…

Die avond ging ik naar een vreselijk trage voorstelling op het strand. Het was saai, koud en winderig en ik zat al 45 minuten te kijken naar 2 mensen die van stenen en ijs een boog aan het bouwen waren. Gezien de voortgang en duur van deze voorstelling ging ik er vanuit dat het tweede gedeelte niet heel veel spannender ging worden, dus ik sloop voorzichtig van de tribune. Op naar het Zwaantje!

Ik kwam de kroeg binnenlopen en werd vriendelijk begroet door mijn favoriete barman Bernard: “Mevrouw Kragt, wat leuk dat je er bent. Mooie Nel? Natuurlijk, komt eraan!” Ik wierp een blik om me heen en verdomd… de heren zaten precies in de hoek waar ik ze had verwacht. Ik hoefde niet lang na te denken wat ik zou gaan doen en liep met mijn biertje naar hun tafeltje en zei: “He… bekende gezichten… Waar heb ik jullie nou eerder gezien?” Drie lachende mannen. Dat is een goed teken! Benjamin sprong op en zei dat hij een stoel ging pakken. Intussen raapten Karel en Martin zichzelf ook weer beetje bij elkaar en startte onze nadere kennismaking.

Vijf minuten later kwam Bernard aanhollen met mijn lege bierflesje en zette deze prominent midden op tafel: “Manon legt wel even uit wat de bedoeling hiervan is.” Wauw, oke… daar ging mijn goede voorkomen! Een aantal jaren geleden heb ik dus met mijn zusjes en aanhang een avondje speciaal biertjes gedronken in het Zwaantje. Voor de telling maakte ik van elk leeg flesje een foto, maar was blijkbaar aan het eind van de avond vergeten een ‘paar’ foto’s te maken. Ik trok me even terug in de hoek van de kroeg en had even een kort slaapje gedaan op de bank waar deze heren nu zaten… Sindsdien is de afspraak dat we de lege flesjes gewoon even laten staan, zodat er geen fouten gemaakt konden worden. Waterdicht systeem!

Voor ik er erg in had was het ineens 2 uur en verlieten wij als laatste de tent. Ik had een kostelijke avond gehad met leuke gezellige mensen. Ik had eigenlijk nog niet echt nagedacht over een vervolg, dus wilde afscheid nemen en naar mijn auto lopen. Oke, het viel niet te ontkennen dat Benjamin met mij zat te flirten de hele avond, maar hij zette nu wel alles in. Hij wilde met mij mee! Prima, je mag even meelopen en dan nemen we daarna afscheid, had ik zo bedacht. Dit mislukte natuurlijk faliekant. Onze kennismaking liep uit op een gezellig logeerpartijtje waarbij ik de volgende ochtend eraan werd herinnerd waarom ik niet meer zoveel alcohol dronk… en dat ik 3 online meetings had gemist van mijn werk, maar dat ter zijde.

We zouden nog even gaan ‘ontbijten’ in West-Terschelling voordat hij weer drukke dingen moest doen met zijn vrienden, wat heel begrijpelijk was. Terwijl we van de parkeerplek wegliepen zei Benjamin of hij mijn hand mocht vasthouden. Ik was deze mate van liefkozingen niet gewend, niet in deze fase, maar moest hem nog maar eens uitleggen dat ik mij niet zo druk maakte om wat andere mensen ergens van vonden. Ik werd overvallen door een rationeel stemmetje in mijn hoofd die mij er even op wees dat hij wel heel hard zijn best deed de ideale man uit te hangen, maar ik bleef vertrouwen op mijn gevoel en liet het allemaal maar gebeuren. Ja, ik herkende het patroon, maar dat gedeelte negeerde ik.

Hij wilde me graag nog zien op Terschelling, dus hij vroeg of ik in de avond met hem en Martin mee wilde naar het festivalterrein op het strand. Ik keek even in mijn agenda en zei hoogstwaarschijnlijk te snel ja. Martin was daar lekker in zijn element en ondanks dat ik alleen maar oog had voor Benjamin, vond ik onze driehoeksverhouding op die avond ook wel intrigerend. Het was helemaal oké.

We belandden bij de Vijfsprong voor de afterparty waar vooral goede gesprekken werden gevoerd met nieuwe aanwas. Ik begon Oerol wat meer te waarderen. Benjamin wilde die nacht weer bij mij komen logeren en ik was te zwak om weerstand te bieden. Ergens was ik toch wel erg gecharmeerd van deze meneer. Wederom gingen we veel te laat slapen. Ik had deze nacht wederom een goed gesprek gehad met mijn ratio en gevoel, dus ik besloot in het moment te leven en eerdere ervaringen te laten voor wat het was. Het was een hele fijne mooie nacht.

De volgende middag kreeg ik een appje van mijn collega of ik nog online kwam. Oei, deze online meeting moest ik wel even doen, dus net onder de douche vandaan met alleen een handdoekje om me heen geslagen en camera uit, behoorlijk serieus gedaan. In de tussentijd rommelde er iemand om mij heen in de keuken met het koffieapparaat, scharrelde over het terras en zat ongegeneerd naar mij te kijken terwijl ik mijn focus erbij probeerde te houden. Dit was een uitdaging!

Bij vertrek vroeg ik hem nog of hij alles had. Niets vergeten? Hij fietste het pad af en ik zag zijn autosleutel op de wasbak liggen. Wat een klassieker… In al mijn goedheid deze maar even langsgebracht terwijl hij met Martin samen nog wat werkbesprekingen moest doen. De rest van de dag hoorde ik niet veel van Benjamin, maar hij wilde natuurlijk ook nog wat doen met Martin. Ik had mijn boot terug omgeboekt naar dezelfde boot als die van hun, leek mij wel gezellig. Ik ging nog even wandelen over het strand en zag de mooiste zonsondergang van de week en werd vergezeld door een grote groep zeehonden in de branding. Ik ging vroeg slapen en zag de volgende ochtend berichtjes dat hij de tent aan het opruimen was. Ik keek naar buiten en opende mijn buienradar. Succes lieverd!

Op de boot terug voelde ik al dat er iets was veranderd in de energie. Martin was weer dolkomisch, maar bij Benjamin wist ik het zo nog niet. Ik vroeg of ik hem nog eens zou zien, hij kwam met een week later op zondag als optie. Ik zou er over nadenken, want ik heb dan eigenlijk mijn kinderen.

De dagen daarna waren stiller en voelde anders. Ik heb ooit een mooie podcast geluisterd van mijn grote voorbeeld Vera Helleman en ik moest niet meer grijpen. Vragen om gezien te worden, vragen om aandacht. Daarmee verlies je elke keer een stukje van jezelf, dat kost energie. Je kan beter de deur openzetten en mensen bij jou binnen uitnodigen. Als ze willen, komen ze vanzelf. Ik was wellicht op dat gebied wel wat doorgeslagen de afgelopen jaren waarbij ik thuis op de bank zat met de deur open, maar dat is voor de ander natuurlijk ook niet interessant. Laat ik alsjeblieft wel vertrouwen blijven houden in mensen en er vanuit kunnen gaan dat ook zij alles met goedheid willen doen. Ik kan vertrouwen op mijn gevoel.

Na een rustige week waarbij ik niet de indruk kreeg dat wij gelijk in de wedstrijd zaten kreeg ik op vrijdag een berichtje dat hij Corona had. Hij was inderdaad al de hele week niet lekker en ik dacht nog dat dat wellicht ook meespeelde in zijn matige enthousiasme. Echter kreeg ik op maandag dan eindelijk het verlossende bericht out of the blue. Hij wist het niet en merkte dat hij een tanende aandacht voor mij had. En een excuses dat hij niet naar mij toe kwam rennen. Mijn reacties waren als volgt: eerst lachen met daarna de vraag, waarom zegt deze man niet gewoon dat hij er geen zin meer in heeft? Waarom die slag om de arm houden? Intrigerende ontwikkeling…

En dan vallen alle puzzelstukjes op zijn plek. In hoeverre is deze man al eerlijk naar zichzelf? Laat staan naar mij en het juiste beeld geschetst? Was het dan echt alleen maar egostrelerij waar hij op uit was? Of gewoon een gevalletje: ‘What happens at Oerol stays at Oerol’? Hij had een cursus gedaan bij Hannah Cuppen (van het boek Liefdesbang). Nu heb ik dat boek 3x gelezen en ken het uit mijn hoofd, maar ik vrees toch dat Benjamin zijn diploma hier niet heeft gehaald en het moest doen met een aanwezigheidscertificaat. Deze patronen zijn zeer herkenbaar, ook voor mij, maar ik pas ervoor. Ik wil dat niet meer. Ik zal mensen en situaties altijd met liefde blijven benaderen, ook als ze mij pijn hebben gedaan of teleurstellen (op basis van verwachtingen door mijzelf gecreëerd). Ergens heb ik zelf ook signalen genegeerd, want wel bewust van geweest. Ik heb wel een hele mooie week op Terschelling gehad en besef ook dat ik gewoon weer wat meer moet genieten en leven. Ik ben daar heel erg dankbaar voor.

Liever een hoogvlieger met kans op hard vallen, dan altijd veilig laag vliegen en niets meemaken.