Het kind in de volwassen man

*Namen zijn wegens privacy redenen gefingeerd.

Ik zit op Terschelling en heb een interessante match met iemand die bij nader inzien ver buiten mijn actieradius viel. Zijn naam bleek anders te zijn en zijn leeftijd ook, maar daar had hij een goede verklaring voor. Zijn vrienden hadden het account aangemaakt, ondanks dat ik meerdere keren moest horen dat hij dat helemaal niet nodig had, want hij struikelde over de gewillige vrouwen. We hadden elkaar geschaafd bij knooppunt Joure, maar zoals de beste man zelf ook al zei: al het goeie komt van ver.

Aangezien ik inmiddels al niet meer aan daten deed, alleen nog maar bezichtigingen, ontmoetingen en kennismakingen, hadden we besloten op een doordeweekse dinsdag een koffie te doen. Hij was in de buurt voor zijn werk, dus combineer het nou! Bij de PorterHouse in Huizen was ik nog niet eerder geweest. Dat leek mij bij uitstek een geschikte locatie. Tom stapte uit de auto en ik dacht als eerste, misschien had ik toch iets beter mijn best moeten doen i.p.v. alleen wat gympjes en een sweater. Maar we waren er al! De koffie werd meteen wijn (ik drink nooit wijn) en we bestelden rode wijn. Eenmaal bezorgd kwam Tom er achter dat hij helemaal niet van rode wijn hield, dus werd deze even achtergehouden voor de volgende ronde en bestelde hij een witte wijn.

Het was verrassend gezellig en dit leek wel de ideale man. Eindelijk een volwassen man waar ook nog wel wat speelsheid in zat. Dat was eigenlijk ook de reden waarom ik altijd toch wel weer verviel in oude patroon om jonger te daten, dat miste ik vaak in oudere mannen (lees mannen van mijn leeftijd). Nee, deze man was sportief, had een goede baan, was gezond (lees geen patiënt) en was in voor leuke actieve dingen. De ideale man!

Om 17.30 moest ik toch echt mijn dochter van de naschoolse ophalen en braken we dit gezellige intermezzo af. Hij klaagde dat hij heel ver naar huis moest rijden, maar daar kon hij alvast aan wennen, want dat gingen we er nog een jaartje inhouden. Eenmaal bij Almere toch nog telefonisch contact. Sien op de achterbank schreeuwde dat we poffertjes gingen eten, hoor. Nou, als dat het geval was kwam hij toch even langs om een vorkje mee te prikken. Ik regelde een poffertjespan bij de buurvrouw, kids mochten op de fiets nog even snel bij de supermarkt beslag en melk halen (voor de hele buurt) en begonnen enthousiast iedereen uit te nodigen voor poffertjes bij ons thuis. Het werd een gezellige avond.

Nu hoor ik jullie denken, heb je gelijk jouw kinderen betrokken in jouw Tinder-avonturen? Een tennismaatje van mij kreeg van zijn toenmalige vriendin een draaiboek van 17 weken waarbij uitvoerig vastgelegd werd hoe nieuwe partners bij kinderen te introduceren. Ik vind dat eigenlijk een hele angstige manier van omgaan met nieuwe ontmoetingen. In het oude normaal waar Tinder nog geen rol speelde kwam je mensen ook tegen op jouw pad en wist je van te voren ook nog niet waar het naartoe leidde. En met die insteek was ik ook het poffertjesavontuur aangegaan. Er komen wel vaker vrienden spontaan bij mij eten, blijven slapen na een gezellige avond. Als het vanuit liefde is, moet dit alleen maar prettig zijn voor kinderen. En net als bij nieuwe vrienden maken, weet je ook niet hoe lang deze vriendschappen gaan duren. You meet someone for an evening, season or lifetime. En zo sta ik erin! Het leven is mooi, live life to the fullest was niet voor niets het motto van deze man.

Tom ging een maand later mee met de wintersport, ik werd geïntroduceerd bij zijn fantastische kinderen en gezellige familie en vrienden in Groningen en ik begon echt te denken dat het dan toch nog kon. Zoveel liefde en warmte. We maakten plannen om met het hele zootje op vakantie te gaan. Ik stelde Kroatië voor, maar daar waren geen zandstranden. Dat was een vereiste voor hem en zijn kinderen. Een camping met animatie was ook noodzaak, want alleen dan leuk voor hem en zijn meiden… En zo werd het Spanje waar ik nog nooit was geweest. Ondanks zijn deelname aan de zumba-les in de brandende zon aan het zwembad, leek hij toch de ideale man!

Achteraf gezien hadden Tom en zijn meiden enorm ingeleverd door met ons op vakantie te gaan. Zij hadden eigenlijk plannen om naar Hawaï of Bali te gaan, maar met z’n allen was toch wel heel leuk. Ondanks de nodige strubbelingen die naar mijn mening iedereen heeft met samengestelde gezinnen, vond ik het een hele leuke vakantie. Ik vond sommige aspecten ook wel weer leerzaam. Het kwam dan ook als een klap in mijn gezicht dat de andere kant dat niet zo ervaren had. Ik zal mij nooit bemoeien met de opvoeding van andere kinderen, maar zodra ik daar last van heb (mijn grenzen), dan hoor je mij wel. Ik vind drank bestellen in een restaurant en liegen over leeftijden waar mijn kinderen bij zitten niet kunnen en dat zeg ik dan ook. Dit soort leugentjes om eigen bestwil kwamen steeds vaker aan de oppervlakte. Bij mij is dat ook gewoon liegen, niet eerlijk zijn. En dan kun je denken… ik kwets er niemand mee, maar uiteindelijk maak je dingen altijd mooier dan ze zijn en dat kon Tom. Op vakantie in zo’n glampingtent met zoveel mensen en geluiden was ook niet slim bedacht, maar dat leek mij dan echter gewoon een wijze les voor een volgende vakantie. Al doende leert men?

Ik heb meerdere keren moeten vragen aan Tom wat voor studie hij had gedaan. Op Facebook stond namelijk als een gegeven (en dan is het waar) dat hij had gestudeerd aan de Universiteit van Groningen. Hij heeft altijd gevoetbald op hoog niveau en is trainer geweest, doet naar mijn weten hartstikke goed werk voor een marketingbureau, dus ik was oprecht nieuwsgierig. Na weken van zeuren, want hij wilde hier niets over zeggen, kwam de welbekende aap uit de mouw. Hij had ooit met vrienden bedacht dat mensen altijd alles geloven op social media en hij wilde aantonen dat het meeste niet eens waar is. Mensen zouden op social media altijd alles mooier maken dan het eigenlijk is en maar 10% is waarheid. Zo hadden ze dat ooit getest met een verzonnen opleiding op de Universiteit van Groningen en warempel, mensen begonnen hem te feliciteren met zijn diploma. Ik zou denken, het experiment is geslaagd…. maar jaren later staat het nog steeds op zijn Facebook.

Na de wintersport met alleen mijn kinderen erbij, leek het ons heel leuk met z’n allen en zijn familie op wintersport te gaan. Ergens in mijn achterhoofd was de teleurstelling van de zomervakantie nog niet helemaal opgelost en verwerkt. Ik wilde eerst helder hebben wat iedereen verwachtte van een vakantie. Daarnaast had ik de financiën er niet voor en hoopte ik op een compromis om er toch samen een gezellige week van te maken. Tom besloot echter toch alleen met zijn meiden naar de sneeuw te gaan en ondanks mijn verzoeken mij niet dagelijks te bestoken met gezellige beelden en verhalen hoe fantastisch het allemaal wel niet was, deed hij dat toch en dat deed mij pijn. Hij had mij er graag bij willen hebben… maar in zijn ogen was het mijn keus niet mee te gaan. Dus gevalletje eigen schuld…

En zo kregen we vaker discussies over onze verschillende manieren van tegen dingen aankijken. Voor mij een zeer leerzame periode waarin ik mijzelf moest beschermen en mijn eigen grenzen moest bewaken en eigen behoeftes moest kunnen blijven uitspreken. Dat werd steeds moeilijker en ik merkte dat ik van mijzelf verwijderd raakte.

Ik kreeg een mooie metafoor mee van iemand, waar ik nog steeds veel uit haal. Zij vergeleek deze situatie met een schoenenwinkel. Ik bleef terugkomen bij die schoenenwinkel en vroeg telkens om roze schoentjes. De verkoper zei elke keer weer dat hij geen roze schoentjes had. Hij ging ze ook niet bestellen voor mij, dus ook zeker niet verkopen. En keer op keer was ik teleurgesteld, de welbekende teleurstelling na een zelf gecreëerde verwachting. Niet meer doen! Er zijn twee oplossingen, of genoegen nemen met blauwe schoentjes, of ergens ander gaan kijken of ze daar roze schoentjes hebben. Ik heb die blauwe een tijdje geprobeerd, maar zaten toch echt niet lekker…

Wij zouden dit jaar op wintersport gaan met alleen mijn kinderen in de voorjaarsvakantie en de plannen voor de zomervakantie werden weer gemaakt. Aangezien hij vorig jaar een compromis naar mij toe had gemaakt om naar Spanje te gaan, wilde hij deze zomer met zijn meiden een verdere reis of vakantie boeken. Ik mocht best mee, maar ik was in zijn ogen niet slim geweest om te sparen voor zo’n vakantie. Ook hij sprak hierin zijn behoefte uit en dat was natuurlijk heel goed. Het gevolg was echter dat ik mij weer buitengesloten voelde… En die momenten vielen mij steeds vaker op. Ik wenste hem veel plezier en kon gewoon niet mee. Dan maar geen roze schoentjes.

Inmiddels zijn we een aantal maanden verder. Onze relatie hield geen stand. Een beter moment om jouw relatie te verbreken kun je niet bedenken zo tijdens de Corona-crisis! Zijn vakantie in Bali ging ook niet door. Hij opperde nu met een tentje in de auto gewoon ergens heen te rijden met zijn twee pubers, wellicht zelfs Kroatië en zien waar het schip strandde met zijn meiden. Wacht even…. dus met z’n 6-en in een glampingtent was onacceptabel achteraf gezien, maar met z’n 3-en in een uitklaptentje moest best kunnen? Naar een land waar niet eens zandstranden zijn wat voorheen toch echt een pré was? Wauw… Ineens konden dat soort dingen dus wel…

Ik informeerde een paar weken terug of hij alweer verkering had. Ik had zo’n vermoeden en was oprecht nieuwsgierig. Hij was voorzichtig met deze informatie, omdat ik eerder toch wel wat moeite had met het feit dat hij alweer contact had met dames. Ik kon er niets aan doen… deze man heeft mij echt geraakt, ik hield oprecht van hem. Hij had een leuke vrouw ontmoet en was dat nader aan het ontdekken. Ik gun het hem.

Ik ben in 1 jaar tijd wellicht 1 keer voorbij gekomen op zijn social media op een story, maar zeker nog nooit benoemd of getagd. Nou kun je zeggen, stel je niet aan… maar dat kleine beetje bevestiging had ik graag gewild en gevoeld. Dit heb ik wel eens uitgesproken, want als je kijkt op zijn Instagram en Facebook staan daar alleen posts over zijn dochters, sporten en zijn werk. Ik was een jaar lang het benoemen niet waard, een schim in zijn leven. Ik volg Tom niet meer op social media, omdat ik niet meer onaangekondigd teleurgesteld wilde worden door weer zo’n story waarvan hij mij geleerd heeft dat het toch maar 10% van de waarheid is. Ik hoorde de afgelopen weken van mijn vrienden die hem nog wel volgen dat zijn nieuwe liefde enorm gedeeld werd op social media. Ik kon er eigenlijk wel om lachen… Ik ben blij dat ik niet meer met hem samen ben. Dit was het laatste zetje wat ik nodig had. Om even terug te komen op zijn eerdere uitspraken: mensen maken op social media altijd alles mooier dan het eigenlijk is en maar 10% is waarheid. Dus wat zegt het eigenlijk?

Tom, bedankt voor een mooi jaar vol mooie avonturen. Samen naar Terschelling, samen naar festival, samen Brugge onveilig gemaakt, samen verkleedfeestje… maar wij passen niet. Ik wens je al het geluk toe! Zorg altijd dat je dichtbij jezelf blijft, bewaar het kind in je, maar wordt niet te puberaal… Moeiteloos Jezelf Zijn van Vera Helleman, prachtig boek! Ik heb het er weer vaak bij genomen.

“Zeg ja op alles wat met liefde binnenkomt.” Bron: Nicol van den Bosch