Lang Leve De Liefde

Binnen ons gezin zijn wij fan van het datingprogramma Lang Leve De Liefde. De kwetsbaarheid van mensen, de veelzijdigheid, de creativiteit van mensen of juist het gebrek aan alles. Puurheid en vermaak was het eigenlijk.

De nodige hoogtepunten deelde ik wel eens op social media zoals de man met de blokjes kaas. Geweldige televisie! Of de oermens die constant verwijst naar vroeger in de oertijd, waar luxe nog niet aanwezig was. Hij kon het echter wel vertellen alsof hij er zelf bij was, ‘vroeger in de oertijd’… In een slaapzak ging hij buiten slapen, hoe romantisch was dat? Waarop mijn zoon zei, ze hadden vroeger in de oertijd geeneens slaapzakken… De man die bij aankomst een doos met 5 flessen wijn uitpakt voordat zijn date binnen zou komen. Mijn dochter: “Zo, die gaat uit van verlenging!” De man die croissantjes wilde opwarmen op een inductieplaat moeten we ook niet vergeten. Zo is er altijd wel een hilarische uitspraak, beschamend moment of geestig outfit wat ons even lekker laat lachen aan het einde van een werkdag. Waarom zou je jouw slakken namelijk niet meenemen tijdens een eerste date? Waarom zou je deze slakken dan bovendien ook niet even uitgebreid gaan wassen in bijzijn van deze eerste date, terwijl hij lekker zit te ontbijten? Kortom, de schaamte voorbij. Echt iets voor mij!

Aan daten doe ik eigenlijk allang niet meer. Ik vind het een veredelde sollicitatieprocedure op basis van knappe foto’s, mooie verhalen en gladde praatjes. Laten we eerlijk zijn, we doen ons beter voor dan we vaak zijn. Het kan hierna alleen nog maar tegenvallen. Het liefste zou ik iemand in het echte leven ontmoeten in een omgeving waar ik me vaak bevind, waar ik me graag bevind, op die manier zou je logischerwijs eerder een gelijkgestemde moeten treffen in alle onvolmaaktheid i.p.v. in de visvijver van Tinder, Happn, Bumble, Lexa, etc. Rumag had ooit een quote: “Daten is net als het zoeken van een parkeerplek. De beste zijn bezet en de rest zijn gehandicapt.” Een vriendin had hier een mooie toevoeging op: “Of elektrisch oplaadbaar!” Ik deed alleen nog maar aan nadere kennismakingen, bezichtigingen, proefperiodes en snuffelstages.

Tijd om weer eens wat anders te proberen dan. Mijn dochter had mij 3,5 jaar geleden al opgegeven voor het programma Lang Leve De Liefde, maar ik werd nooit gebeld en uitgenodigd. Wij maakten onszelf wijs dat ze gewoonweg niemand konden vinden. Waarschijnlijk keken ze in dezelfde visvijver als ik? Een drooggevallen meertje ergens midden in de Sahara.

Het verlossende telefoontje: Ze hadden een leuke man gevonden voor mij! Dat ze hier 3,5 jaar over moesten doen klonk veelbelovend en ik was te nieuwsgierig om dit nog af te ketsen. De schaamte was ik allang voorbij, dus kom maar op. Ik werd uitgenodigd bij Talpa waar ik moest uitleggen wat ik dan precies zocht. Ik zoek niet, dat klinkt een beetje alsof je iets kwijt bent. Ik denk dat ik er meer en meer achter kom dat je geluk toch echt uit jezelf moet halen ipv uit een beeld wat de samenleving heeft geschetst waaraan je moet voldoen om gelukkig te zijn. Hoe vaak ik wel niet de vraag krijg of ik alweer eens verkering heb. Hoe kan dat nou? Blijkbaar zijn we allemaal geboren in setjes, maar moeten we daar soms ons hele leven over doen om die ander te vinden. Pas dan word je voor vol aangezien door jouw omgeving.

De vraag werd anders gesteld. Wat zou ik dan graag willen in een man? Wanneer heeft iemand mijn aandacht? Daar kon ik vrij simpel over zijn. Ik geloof erin dat een ander, of dat nou een partner, vriendin, werkgever of collega is, moet matchen met de volgende 2 uitspraken:

• Soort zoekt soort: veilig, vertrouwd, gelijke interesses, dezelfde smaak, comfortabel
• Opposites attracts: haalt mij uit mijn comfort zone, zorgt voor groei, prikkeling, vernieuwing

Mijn ervaring is dat het vaak of het één… of het ander is. Een cocktail hiervan is zeldzaam. Je zoekt toch vaak mensen om je heen waarmee je je prettig voelt. Hier en daar een mentor, groeipersoon die je naar een hoger level brengt in het leven.

Eindelijk was het dan zover. Ik mocht naar het huis van Lang Leve De Liefde. Ik had The Dude meegenomen als spel. Tijdens spelletjes leer je iemand toch altijd wat beter kennen. Is iemand competitief? Kan iemand tegen zijn verlies? Speelt iemand vals? Met The Dude in opgeblazen vorm onder mijn arm ging ik het huis binnen en legde hem alvast pontificaal in bed als statement. Bij wijze van grap natuurlijk, maar dit werd door de kijkers van dit programma bijzonder misselijk opgevat.

Andrew kwam binnen en we klikten eigenlijk meteen goed. We konden grapjes met elkaar maken, maar zijn reacties werden later in de montage vervangen door zwijgende blikken waardoor het toch wel anders overkwam als hoe het er echt aan toe ging. We hebben 3 uur liggen weken in de hot tub waar we mooie diepzinnige gesprekken hadden en zijn slaapapneu bespraken. Ik had meteen spijt van het samen slapen in 1 bed, kom niet aan mijn nachtrust! Ik had gedurende de hele avond lastige vragen uit de vragenpot verstopt in plantenbakken en kastjes. Tijdens het poolen schoot Andrew zowat door het kleed heen bij gebrek aan krijtje, wat ik prima oploste met wat oogschaduw uit mijn make-up voorraad. We hebben ons eigenlijk kostelijk vermaakt!

We eindigden samen in bed, maar na 4 minuten luisteren naar nog gemoedelijk gesnurk besloot ik toch maar boven te gaan slapen. Ik sloop met mijn slaapspullen de trap op, hoor ik ineens achter me: “Wat ga je doen dan? Ik sliep nog geeneens!” Ik moest lachen om zijn verbazing en zei: “Als je wel geluid maakt kan ik niet slapen van de herrie. Of je maakt geen geluid en dan ben ik bang dat je niet meer leeft.” Ik heb vervolgens heerlijk geslapen op de bank. De volgende ochtend kwam hij nog maar eens vragen waarom ik boven was gaan slapen. Serieus, deze gast! Hij kon er gelukkig zelf ook om lachen.

Wij waren geen match, maar hadden toch wel een leuke 24 uur doorgebracht. We hadden lol, gespreksstof en waren aan elkaar gewaagd, alhoewel dat op televisie toch anders werd neergezet. Knap montagewerk wel! De experts op social media hadden er ook genoeg mening over om deze hier breed te bespreken. Oja, dat was het natuurlijk… Televisie: Tell-a-vision. Ze laten mensen zien wat ze willen zien. Ik was er gewoon even ingetrapt! Niet alles op televisie is wat je denkt dat het is.

Op advies van mijn omgeving kan ik toch wel zeggen dat ik 100% mezelf ben geweest en oprecht had onderzocht waarom wij aan elkaar gematcht waren. Ik vond dat een mooi leermoment. Soms moet je gewoon even verder kijken dan alleen die knappe foto’s, mooie verhalen en gladde praatjes. Andrew was gewoon een leuke kerel!